Blog
Blogs per mail ontvangen? Schrijf je in voor
Tips & Tricks for a Happy
Day.
Piekeren is een keuze
16 mei 2012
Ja, dat klopt. Tenminste, wanneer je mindful met je gedachten
kan omgaan. Want wanneer je met aandacht leeft en toelaat
wat er is dan heb je geen last van gedachten. Dan zijn ze
er gewoon. Net zoals je rechterhand, het snot in je neus en
je koude voeten.
Emoties zijn lastig
Dat is een uitspraak die ik vaak tegenkom op twitter. Ik
heb een tijdje alle uitspraken met het woord emotie erin gevolgd
en zeker 1 keer per dag zag ik staan dat emoties lastig of
stom zijn. En dat je emoties kan uitschakelen net als vermoeidheid.
Los van of dat kan, ik ga uit van niet aangezien een gevoel
zich niet laat blokkeren tenzij je dissocieert (in je hoofd
gaat zitten), is het alleen al zinvol om te zien dat dit soort
uitspraken behoorlijk veroordelend zijn. Namelijk dat emoties
lastig zijn of stom, is een zeer discutabel vraagstuk (ook
dat is trouwens een oordeel). Want in de basis zijn emoties
zoals blijdschap, verdriet of angst er gewoon, net als je
tenen en je handen. Die ZIJN ook alleen maar. En wat vaak
wordt vergeten is dat het oordeel over de emotie juist extra
last oproept.
Dubbelop
Als we nog een stap verder gaan zouden we kunnen zeggen dat
wanneer we een oordeel hebben over een emotie, dat dat meer
over onszelf zegt dan over de emotie. Want wat je geeft krijg
je terug, toch?
Terug naar het piekeren. Wat leert het niet-oordelen over
emoties ons nu over piekeren? Ik denk dat het woord Piekeren
al een oordeel op zich is. Ik hoor het namelijk nooit in een
positieve context. Dus misschien dat we al kunnen beginnen
om een ander woord te geven aan deze drukke denk-activiteit.
Tja of niet, want het is wel een duidelijke diagnose die
je vaststelt wanneer je het woord gebruikt. Piekeren houdt
namelijk voor de meeste mensen in dat er in een bepaald tijdsbestek
meer dan bovengemiddeld wordt nagedacht en niet over 1 specifiek
onderwerp. Plus er wordt meestal een start gemaakt met deze
energie-slurpende activiteit omdat in eerste instantie wordt
gedacht dat het een oplossing biedt voor een probleem. Na
verloop van tijd zal worden ervaren dat er nog een probleem
is geconstrueerd, namelijk het piekeren zelf.
Laat het los
Wanneer we het piekeren kunnen waarnemen zoals het is en
het laten gebeuren, dan kunnen we er afstand van nemen en
stopt het vanzelf.
Ik had het van het weekend zelf nog. Met mijn hoofd vol snot
en gedachten wilde ik gaan slapen. Maar mijn hoofd dacht daar
anders over, er kwam van alles voor langs: Moet ik die tweede
workshop nu wel of niet laten doorgaan in dezelfde week als
de eerste? Hoeveel mensen zitten er eigenlijk in de ontspanningstraining?
Wanneer gaan we ook al weer op vakantie en komt dat wel goed
uit met mijn werkzaamheden? enzovoort, enzovoort.
Ik merkte het op en liet mijn hoofd rusten op het kussen.
Ik maakte een korte bodyscan. Deze werd naar schatting 13
keer onderbroken doordat er gedachten waren die vonden dat
ze zo belangrijk waren dat ze mijn aandacht opeisten. Maar
gelukkig had ik in de gaten dat zij ook alleen maar gedachten
waren en dat ik er niets mee hoefde en wilde. Dus, weer terug
naar mijn billen: hoe liggen ze? Nemen ze de volle ruimte
in op de matras?
Op deze manier wordt piekeren een keuze. Geef jij je gedachten
de macht? Dan gaan ze met je aan de haal. Kun je keer op keer
je aandacht op iets anders vestigen? Dan ben jij in charge.
Welterusten!
naar boven
Van harte gefeliciteerd!
5 april 2012
Voor mij is dankbaarheid de geweldigste ervaring die
er bestaat,
gewoon dankbaarheid voor het hele bestaan.
Deze vogels, deze prachtige bomen, dit hele bestaan is
zo mooi dat geen dankbaarheid daarvoor voelen betekent blind
zijn, onwetend, onbewust.
- OSHO, 'Het geheim van de stille kracht', 2004
Deze uitspraak kwam ik recentelijk tegen en hij deed me denken
aan de ervaring die ik opdeed tijdens de retraite van begin
maart. Op zondagochtend werd ik me bewust van het gevoel van
dankbaarheid voor mijn leven. Ik ben blij dat ik geboren ben
en op deze aarde mag rondrennen en mag slapen (en taartjes
eten).
Zoetsappig geneuzel?
Ik kan me voorstellen dat dat bij je opkomt wanneer je dit
zo leest. Zeker wanneer je net iemand of iets bent verloren.
- Hoezo dankbaar?! Moet ik dankbaar zijn voor het overlijden
van een dierbare?
Poeh! Ja, dat is wat... zeker als het antwoord ja is. Uiteraard
komt het gevoel van dankbaarheid niet bij je op wanneer je
iemand kwijt bent en mist. Maar misschien wel naar verloop
van tijd. Uiteindelijk horen leven en dood bij elkaar. En
is het nog altijd zo dat we leren van het lijden dat op ons
pad komt. En daar kun je in theorie heel dankbaar voor zijn,
voor de les die je het heeft geleerd of het inzicht wat je
hebt opgedaan. En makkelijk is dat niet. Soms duurt het ook
een tijd voordat de ruimte voor een inzicht ontstaat. Want
om iets te kunnen leren van een lijdensweg vraagt openheid
en daarmee moed. Kunnen zien wat er is: de pijn, het verdriet
maar ook de prettige gevolgen of de les die erin schuilt.
Angst voor pijn
Vanmorgen op de fiets naar het werk realiseerde ik me dat
ik gedurende mijn jeugd heb geleefd met het idee dat ik maar
beter op mijn hoede kon zijn en me vooral niet te vrolijk
moest voelen, want dan was de teleurstelling zo groot als
er minder leuke dingen gebeurden in mijn leven. Oftewel, ik
durfde het risico niet te lopen dat ik onverwacht op mijn
snufferd zou gaan. De grap is dat ik natuurlijk vaak genoeg
onderuit ging, net als iedereen. Maar de gedachte dat ik de
pijn zou kunnen verminderen als ik wat gematigd vrolijk door
het leven zou gaan, was hardnekkig. Achteraf gezien bleek
het een vicieuze cirkel te zijn. Hoe meer nare dingen ik meemaakte
hoe meer somber ik werd, dus hoe minder ik dacht me te laten
raken door de ervaringen. Maar ondertussen werd ik dat wel.
Gelukkig is het nu anders: ik leef vanuit blijdschap, openheid,
vriendelijkheid. De ervaringen zijn niet minder naar dan vroeger,
die blijven op mijn pad komen. Maar de manier van kijken naar
maakt het veel dragelijker. Mijn houding en basisgevoel maken
dat ik in wat er ook gebeurt, vertrouwen in mezelf en het
leven ervaar. Heel fijn!
Gefeliciteerd! U heeft een jaar lang dankbaarheid gewonnen!
Ik mocht willen dat deze prijs te winnen viel. Dat ie net
als de Staatsloterij iedere maand wordt uitgekeerd aan iemand.
Of misschien wel als straatprijs. Dat schiet lekker op. Want
weet je, aan geld wen je. Dat wordt naar verloop van tijd
normaal. Dankbaarheid daarentegen is een prijs die zichzelf
voortzet zolang het wordt gevoed. Of nee, beter, zolang het
wordt gevoeld. Want wanneer je bij iedere blik naar buiten,
naar de bomen, de vogels, de lucht maar ook bij het kijken
naar je laptop en je kleding, voelt dat je er dankbaar voor
bent dat je die dingen hebt of er juist dankbaar voor bent
dat je die dingen waarneemt, dan cultiveer je je gevoel van
dankbaarheid.
Namasté. Maak er een dankbaar weekend van.
naar boven
Retraite
22 maart 2012
Van donderdag 8 maart tot en met zondag 11 maart
heb ik een retraite gedaan. Mijn tweede. Vorig jaar juni had
ik mijn eerste die 6 dagen besloeg. Heftige toestanden waren
dat. Misschien heb je het verslag van toen wel gelezen. Zo
niet, dan kun je hem hier nalezen als je wilt.
Niet spreken
De eerste vraag die ik krijg wanneer ik vertel dat je tijdens
die retraite niet praat met elkaar, is 'Maar is dat dan niet
heel erg moeilijk?' Nee, dat valt mij altijd erg mee. Eerlijk
gezegd vind ik het juist heel fijn. Even niet hoeven praten
of sociaal hoeven doen of het moeilijk hebben met een ongemakkelijke
stilte. Het is juist fijn merk ik, want daarmee ontstaat er
rust in het hoofd. Praten is gelijk aan denken en juist het
zwijgen helpt om minder in het denken te zitten.
Slapen is vermijden
Net als vorig jaar kwam er op dag 1 (dan laat ik donderdagavond
even weg) een enorme vermoeidheid omhoog. Ik wist niet waar
ik het moest zoeken, zo ellendig voelde ik me. Het liefst
ging ik na het ontbijt en de lunch waarin er even tijd voor
jezelf was, in bed liggen en slapen. Maar ja, slapen is dan
een vermijdingsstrategie. Dat wilde ik niet. Ik wilde mezelf
uitdagen en door de vermoeidheid heen gaan door hem maar gewoon
te voelen.
En dat werkte. Door het toe te laten, het te voelen van moment
tot moment en door de tranen die ik erbij voelde, te laten
stromen, voelde ik opluchting. Heel fijn! Dit is toelaten
en vervolgens loslaten ten top. Niet makkelijk maar wel zeer
efficient. Vorig jaar had ik al de ervaring opgedaan dat slapen
voor de korte termijn goed werkt maar daarmee zet je het patroon
van vermoeidheid door en dat resulteerde toen in 3 dagen last.
En nu verdween het na een halve dag.
De winst van een retraite
Wat hebben mij deze 3 dagen stilte nou opgeleverd? Helderheid.
Of clarity, zoals de monnik Vivekananda, het vorig jaar benoemd
zou hebben. En dan is helderheid ook maar een woord waarbij
je misschien denkt aan gelapte ramen. Maar het is anders en
meer. Helderheid, of lichtheid is letterlijk te voelen in
het lichaam. De spieren voelen soepel, er zit nergens een
blokkade van spanning in het lichaam en de geest (het denken)
is kalm.
Ik heb op die zondagochtend de zon gegroet. Ik voelde een
blijdschap zoals ik die nog nooit heb gevoeld. Ook was er
dankbaarheid voor het leven. Blij dat ik besta en dat moment
heb mogen meemaken.
Dit kun je als groots en meeslepend lezen en misschien als
een tikkie overdreven ervaren, dat mag. Maar wat ik met dit
verhaal wil aangeven, is dat jij het ook kunt ervaren. Hier
en nu! En ik gun het je van harte.
Ook toe aan een mentale time-out en terugkomen bij jezelf?
Als je echt aan de bak wilt en ook een paar dagen in retraite
wilt doorbrengen zoals ik heb gedaan, dan is het handig om
ervaring te hebben met Vipassana-meditatie. Dat is de vorm
die ik zelf ook dagelijks een half uur doe en die ook in de
retraites die ik volg, wordt gebruikt.
Wil je daar meer informatie over hebben of handreikingen
in hebben om daarmee te gaan oefenen, neem dan contact op.
Je hoeft niet perse bij mij bij een groep te komen om te kunnen
starten. Ik kan je ook per telefoon of Skype op weg helpen.
Just let me know. Wanneer je al ervaring hebt, kijk dan op
de site van de Stichting Inzichts Meditatie.
Een andere optie is om eens mee te doen aan een stiltedag.
Dan begin je klein en eenvoudig en kun je er een begin mee
maken. Het is de bedoeling dat ik er binnenkort 1 ga organiseren
ergens in het land. Dus als je interesse hebt, stuur me dan
een mail met Stiltedag als onderwerp.
naar boven
Intern Zwaarvechten
27 februari 2012
Nee, dit is geen nieuwe Olympische sport maar
dagelijkse beoefening voor heel veel mensen. Het is het in
jezelf vechten tegen jezelf of juist tegen anderen of de loop
van het leven. En waarom? Omdat je denkt dat je met dat zwaardvechten
de gepasseerde gebeurtenis een nieuwe, minder pijnlijke wending
kan geven. Of juist omdat je de waarheid niet onder ogen durft
of wilt komen. Ik pas dit zwaardvechten ook met regelmaat
toe, al doe ik mijn best om het zo veel mogelijk achterwege
te laten.
En dat lukt me door het leven zo veel mogelijk te nemen zoals
het is. Op de homepage van mijn website gebruik ik de metafoor
met het weer: Het leven is als het weer. Het enige wat je
zeker weet is dat je niet weet wanneer de zon schijnt en wanneer
het gaat regenen. En dat hoeft ook niet. De paraplu die je
kan helpen om je tegen de wisselvalligheid van het weer te
beschermen bestaat uit 3 stappen:
1. Het leven accepteren zoals het is
en accepteren dat je het nooit helemaal in de hand kunt hebben.
2. Stel je open voor wat er is
Dan laat je verwachtingen namelijk achterwege en is de kans
op teleurstellingen kleiner.
3. Zie de wereld en alles wat erin gebeurt als interessant
en nieuw
Het vloeit voort uit de tweede stap en zorgt ervoor dat je
geen problemen hebt, maar juist uitdagingen.
De 3 stappen kunnen alleen gezet worden als je begint bij
de eerste: acceptatie. En misschien dat ze je allemaal als
een cliche in de oren klinken, maar daar hebben we het al
wel eens vaker over gehad: cliches zijn er om te herhalen
net zolang je de les die ze in zich hebben, hebt geleerd.
naar boven
Sssst...! Wat hoor je nu?
6 februari 2012
Lees eerst even alleen deze alinea en doe even met me mee.
Wat hoor je nu? Hoor je je eigen adem in en uit gaan? Misschien
je hartslag? En wat neem je om je heen waar aan geluiden?
En wat doet het met je als je er zo naar luistert? Levert
het je iets op?
Stil zijn... wanneer doe jij dat? Is er überhaupt een stille
omgeving in je buurt waar je gebruik van kan maken? Of is
er overal wel wat reuring? En mis je het wel eens, stilte?
Stilte om je heen of in jezelf?
In deze tijd van smartphones, Ipads en Ipods lijkt stilte
soms ver te zoeken. Het aantal tegenliggers op de fiets van
en naar mijn werk zonder oordopjes of headsets, is op een
dag op 1 hand te
tellen. En ja, ik vind er wat van. Wat is dat toch? Die ogenschijnlijk
continue behoefte aan geluid om ons heen?
Vermijding
Wanneer ik mensen in mijn praktijk zie die aangeven stiltes
verschrikkelijk te vinden roepen bij mij de hypothese op dat
ze bang zijn om te voelen. Want wanneer we stil worden komen
we bij ons gevoel. En dat kan heel beangstigend zijn. Zelfs
zo beangstigend of vreemd en onbekend dat muziek uitkomst
biedt. Het opvullen van de stilte om maar niet echt in contact
met jezelf te raken. Best vreemd, toch? Het doet me denken
aan de alcoholist die te veel drinkt om zijn pijn niet te
hoeven voelen en aan de obees die maar koekjes blijft eten
om de confrontatie met zijn verdriet niet aan te gaan. Kortom,
vermijding.
En het is zo fijn, even stil zijn...
Even gewoon ZIJN... je zintuigen de kost geven en in het
moment zijn. Want het hier en nu opzoeken met muziek in je
oren terwijl je fietst is over het algemeen lastiger dan wanneer
je gewoon zit. Misschien zoals nu, zo achter je bureau deze
mail doorlezend. Bewust wordend van de geluiden om je heen
en hoe je lichaam contact maakt met de stoel. De onrust die
mogelijk bij je opkomt kun je ook gewoon aanschouwen, net
als de geluiden om je heen en de letters die je nu leest.
Verder doet even stil zijn je echt geen kwaad. Het levert
je eerder wat op want je geeft jezelf, je lichaam en je
geest de tijd om bij te komen. Misschien wel de tijd om te
herstellen van een avond sport of van een mentaal intensieve
dag. Nee, dat stil zijn is niet zo verkeerd. En weet je waar
het ook
heel goed tegen helpt? Tegen miscommunicatie en oorlog.
naar boven
Ode aan een goede vriendin
25 januari 2012
Ik ken je al een hele tijd en ik moet zeggen
dat ik je steeds beter heb leren kennen. Dat is blijkbaar
een proces op zich en dat kost tijd. Want in het begin van
onze relatie was ik me niet bewust van hoe jij je voelde en
of ik wel voldoende aandacht voor je had.
Je hebt me op mijn 19e flink laten schrikken
toen je me liet weten dat je uitgeput was. Ik wist niet wat
ik hoorde, zo uit het niets, van de een op de andere dag:
op. Ik voelde me schuldig naar je omdat ik het idee kreeg
dat ik onvoldoende aandacht voor je had gehad. Maar begrijp
me niet verkeerd, dat was niet met opzet, of bewust...
Toen ik wat richtlijnen kreeg hoe met jou en je situatie
om te gaan ging ik je ook beter snappen. Hoe kon het dat jij
zo moe was? We hebben er uren over liggen filosoferen. Als
er dan niets te vinden was in als fysieke oorzaak, dan moest
het toch iets in het hoofd of in de omgang met anderen zijn?
Na lang zoeken en veel vragen stellen kwamen er in de loop
van de jaren meer en meer antwoorden. Een therapie die inging
op de erfenissen van vroeger bleek te helpen. Daarnaast ging
er een wereld open toen het over zielen ging: ieder mens heeft
er een en soms trekt een ziel een pad wat niet bij de mens
in levende lijve past. Of juist andersom: de mens hier op
aarde leeft niet naar zijn ziel. De aanpassingen op zielsniveau
gaven weer energie en de therapie begon zijn vruchten af te
werpen. De puzzel 'jeugd' werd in elkaar gelegd en de fase
van volwassenheid kon beginnen.
En nu? Ik ben blij dat onze vriendschap in al die jaren moe
zijn, in bed liggen en van therapeut naar therapeut gaan,
er alleen maar sterker door is geworden. Ik heb je leren kennen
als een moedige vrouw met een levenslust van heb ik jou daar.
Ik blijf altijd bij je, lief lichaam. Ik heb goed voor je
leren zorgen en zal dat altijd blijven doen.
Dikke knuffel, je hoofd.
naar boven
|
