Archief

Eerder verschenen artikelen

De grootste zekerheid in het leven

10 januari 2012

...Is de dood. Dat weten we allemaal. Vroeg of laat worden we ons ervan bewust dat het leven eindig is. Althans, dit leven wat je NU hebt. Dat is wat we zeker weten. De ogen waarmee je dit stuk leest en de vingers waarmee ik het heb getypt, het zijn tijdelijke dingen. Ze vergaan, net als de rest van ons lichaam.

Wat een treurnis, niet waar? Vind ik wel. Ik heb zitten huilen toen ik naar Uitzendinggemist keek, naar het programma Klaar Voor De Dood van de BOS. Het was afgelopen zondagmiddag op televisie. Niet dat ik het toen heb gezien. Nee, ik was druk met het vijlen van mijn nagels en het kijken naar het EK afstanden in Budapast. Ik zag hoe Sven goud won en Ireen derde werd. Emotionele momenten...

En toch was het een heel andere emotie dan toen ik naar dat programma over de dood keek. Ik was verdrietig op het moment van kijken en opgelucht toen het was afgelopen. Er kwam een bepaalde rust over me. Alsof ik het fijn vond om weer met mijn eindigheid in contact te komen. En ik zeg weer, omdat ik dat eerder heb ondervonden. Een moment, 10 jaar geleden, toen ik uitgeput op bed lag. Ik was zo verschrikkelijk moe! Niet dat ik dacht dat ik dood ging, nee. Maar het was wel een confrontatie met de hobbels en de bobbels van het leven. Ineens doodmoe zijn. Of ineens dood zijn, ik zag weinig verschil.

Wat ik heel bijzonder vind is dat we het er zo weinig over hebben. En ik moet zeggen dat ik in het volle jaar dat ik deze blog nu schrijf, er ook niet eerder aan heb gedacht om erover te schrijven. Was het gewoon niet aan gedacht? Of zou er iets anders bij hebben gezeten? Ik denk dat ik niet zo veel behoefte had om daarbij stil te staan. En vandaag wel.

Iedere dag een stukje doodgaan

De aanleiding van dit stuk is een mailtje van mijn meditatieleraar. Hij had de aankondiging van het tv-programma vrijdagavond al gemaild. Hij vond het interessant voor ons (leerlingen) omdat er in het Boeddhisme ook wordt gesproken over de dood maar dan in het kader van afscheid nemen van een oud patroon om vervolgens meer wakkeer te zijn dan voorheen. Dus ik had gedacht (gezien het ook van omroep BOS was) dat het meer over een beetje doodgaan ging en niet zo zeer over de uiteindelijke dood. Ik zag de mail maandagochtend en keek er dus via Uitzendinggemist naar.

Het overviel me dat het zo direct over de dood ging. En wat me nog meer overviel was mijn eigen emotie. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Ineens miste ik iedereen, alsof ik al was heengegaan (als je dat dan al kunt voelen). En ik vroeg me af of ik echt deed wat ik wilde met mijn leven. Ja, was het antwoord. Ik doe het werk dat ik wil, volg mijn eigen visie en pad daarin. Ik ben gelukkig met mijn vriend en de waarden die we samen hebben en ik alleen. Ik ben blij met de voornemens voor dit jaar. Me even niet druk maken om missend bijpassend sjaaltje bij mijn vest of op zoek te zijn naar de kleur nagellak die ik al zo lang zoek.

Want waar gaat het over?

Dat soort futiliteiten zijn als een soort afleidingsmanoeuvres of bliksemafleiders. Door daar mee bezig te zijn hoef ik ook niet na te denken over wel of geen hiernamaals of over de muziek die ik graag wil horen.

Ondertussen zijn het ook maar invullingen realiseer ik me. Activiteiten die ook onderdeel van het leven zijn. Alleen gaat het weer om de middenweg denk ik: alleen maar met nagellakjes en Sven Kramer bezig zijn of alleen maar bedenken hoe het is om dood te zijn, dat lijken de extremen, de uiteinden van het continuüm Het Leven.

Maar het gaat er weinig over, over de dood. Althans, ik hoor het weinig om me heen. Terwijl, het is er iedere dag. Met het moment dat we worden geboren weten we dat we weer gaan (al realiseren we ons dat niet op dat moment). Ik vind het een dingetje dat doodgaan.

En ik vind het fijn om het er soms te laten zijn. Erover na te denken, een stukje over te schrijven, erover te praten of te huilen. Om daarna weer te voelen hoe fijn het is om te leven. Te genieten van iedere dag en dingen te doen met het idee: als dit het laatste is wat ik kan doen, dan is dat ook goed.

(Zou wel bijzonder zijn niet waar? Dat ik dan hier achter dit bureau neer val, net na deze E-zine te hebben verstuurd...)

naar boven

Quantumfysica

1 december 2011

De quantumtheorie werd gedurende de eerste drie decennia van de 20e eeuw geformuleerd door een reeks natuurkundigen. Dat waren onder meer : Max Planck, Albert Einstein, Niels Bohr, Louis de Broglie, Erwin Schrödinger, Wolfgang Pauli, Werner Heisenberg en Paul Dirac. Zij stelden vast dat zelfs de subatomaire deeltjes (oftewel ieniemienie-deeltjes als elektronen, protonen en neutronen) geen massieve voorwerpen zijn.

Massief en Vaststaand versus Organisch en Beweeglijk

Soms manifesteren ze zich als deeltjes en soms als golven. Ook licht heeft deze eigenschap: soms lijken de subatomaire lichtdeeltjes op deeltjes, soms lijken het golven. Deze lichtdeeltjes noemde Einstein de 'quanta' (meervoud van quantum). Vandaar het woord 'quantum-theorie'. Nu noemt men deze deeltjes fotonen.

Deze nieuwe fysica vereiste de grondige herziening van begrippen als ruimte, tijd, materie, voorwerp, oorzaak en gevolg enz. De oude fysica ging uit van de mechanistische wereldbeschouwing van Descartes, die het universum beschouwde als een super-machine die volgens vaste wetten werkte en waarbinnen materie vast en ondeelbaar was. De nieuwe quantumfysica is echter organisch en holistisch van aard. Alles staat met alles in verbinding. Het heelal is een dynamisch en onderling verweven web.

Alles is energie

De gevolgen hiervan zijn onmeetbaar! Letterlijk misschien wel (zover reikt mijn wetenschappelijke denken niet). Want dat betekent dus dat alles uit beweeglijke deeltjes bestaat. Maar dan ook alles he? Denk je eens in: een blok beton, dat voor het oog massief en oersterk lijkt, is van hetzelfde materiaal gemaakt als wij zelf of een spinnenweb! Wauw! Ik vind het fantastisch omdat het weergeeft hoe normaal wij als mens zijn. Het relativeert ons denken en dat vind ik prettig. Wij zijn geen superieuren die de wereld kunnen bedienen alsof het een van-afstand-bestuurbare-auto is. En dus verandert onze manier van controle uitoefenen. Het is een andere invloed dan welke we tot nu toe gebruiken: geweld, gewapend beton produceren. Want hoe gewapend we beton ook maken, een goeie orkaan en/of tsunami kan het doen afbrokkelen als chocolate-chip-cookie dat op de grond valt.

Ruimte

En nog een reden waarom ik de quatum-fysica fantastisch vind: het geeft ruimte. Niet alleen het inzicht zelf maar ook de gevolgen. Want dat betekent dat we bijvoorbeeld onze stemming nog beter kunnen bepalen omdat we er meer invloed op kunnen uitoefenen dan we denken. Een pijnlijke gebeurtenis is niet vaststaand of voor altijd naar en ellendig. Al denken we dat vaak wel en verlengen we met die gedachten in feite de ellendige periode. Het verdriet of de emotie kan veranderen wanneer we het ruimte geven.En veranderen doet het sowieso omdat alles aan verandering onderhevig is.

Om nog even aan te tonen dat zelfs Einstein en friends niets nieuws onder de zon hadden ontdekt, de uitspraak van Chief Seattle, uit 1854:

De mensheid heeft het levensweb niet geweven.
We zijn er maar een draadje in.
Wat we het web aandoen, doen we onszef aan.
Alle dingen hangen samen.
Alle dingen zijn verbonden.


Kijk eens naar de eerstvolgende persoon die je tegenkomt en realiseer je dan dat hij of zij hetzelfde is als jij.

naar boven

'Need you love so bad'

18 november 2011

Laatst las ik een tekstje van Brandon Bayes (Vrijheid is, 2006) en dat ging als volgt:

'Niemand kan jou de liefde geven waar je zo naar hunkert, want liefde is niet iets wat je kunt geven of krijgen. Het is een zee die je kunt ervaren. Het is een vreugdevolle omhelzing waarin je vreugdevol met een ander kunt ronddansen, maar uiteindelijk kan niemand het je geven.'

Jammer hè? Ben je toch verantwoordelijk voor je eigen geluk en liefde... Alsof we dat nog niet wisten. - Ja, ik denk dat we het vaak vergeten. Ik zelf ook. Dat we vaak denken dat we iets kunnen krijgen van een ander of een ding. Bijvoorbeeld voedsel. Ik voel namelijk liefde wanneer ik met mijn partner knuffel en wanneer ik een beker warme chocolademelk drink. Maar zijn het mijn partner en de chocolademelk die daarvoor zorgen of ik zelf? - Ik zelf, is het onbetwistbare antwoord. Toch? Ik ben het uiteindelijk die betekenis geeft aan de situatie en aan de mensen of dingen om me heen.

Afhankelijk

En toch lijken we ook vaak te denken dat we liefde of geluk ontvangen van anderen. Luister maar eens naar liedjes als Need your love so bad van Fleedwood Mac. Of I will always love you van Whitney Houston. Prachtige nummers maar de afhankelijkheid die in de tekst opgesloten zit bevalt mij persoonlijk niet zo.

Eigen bonen doppen

Hebben die zangers en tekstschrijvers het dan niet door dat wat ze zingen eigenlijk heel onjuist is? Althans, we maken ons er kleiner en afhankelijker mee dan nodig. En zou het niet veel leuker zijn om te zingen over de gevoelens behorende bij vrijheid, onafhankelijkheid en voor jezelf kunnen zorgen? Hoe fijn vindt een kind het om zich te realiseren bij het verlaten van het nest, dat het voor zichzelf kan koken, zijn eigen kleren kan wassen? Precies! Dat gevoel...!

De ander als trigger in plaats van oorzaak

De grap is dat er nu nog steeds van dit soort teksten worden geschreven. En misschien hoort de afhankelijkheid ook wel bij de melancholie van het liedjes schrijven. Zoals de inhoud van een bluessong ook nooit een opbeurende palingsongtekst zal zijn, maar altijd een over de sores van het leven.
De psycholoog en filosoof Erich Fromm had er in 1941 in ieder geval al zo zijn ideeën over: 'Liefde wordt in eerste instantie niet veroorzaakt door een of ander object, maar is veeleer binnen de persoonlijkheid een sluimerende kracht die alleen maar door een bepaald object tot werkzaamheid wordt gebracht.'

In mijn zoektocht naar een liedje met een tekst over de liefde die voortkomt uit de eigen persoon, kwam ik uit bij, opnieuw, Whitney Houston. Namelijk het nummer: Greatest Love of All. (Met songtekst, dus doe je best!) Wat een power en verantwoordelijkheid!

naar boven

Aaargh! Crisis!

27 oktober 2011

Iedereen heeft al wel door dat er iets ernstigs mis is met de wereldeconomie. Vanmorgen was daar de uitkomst van het top-overleg tussen de verschillende Europese landen over waar het heen moet met Europa.

Misschien dat de oplossing nabij is. Maar ja, over wat voor oplossing hebben we het dan? Inleveren zullen we allemaal moeten. In 2008 keek iedereen vooral naar de VS waar Jan en alleman (of 'John and everyone', zoals je wilt) op de pof leefde. Acht creditcards hebben was niet gek. En nu? Nu kijken de VS naar ons. Ik hoorde Barack gisteren nog zeggen dat onze banken sinds 2008 niet echt iets hebben gedaan om het onderliggende probleem op te lossen. Gaandeweg lijken we steeds meer te beseffen dat ook wij op te grote voet hebben geleefd. We hebben ons een manier van leven aangeleerd die niet meer past bij de omstandigheden, volgens verschillende deskundigen.

Tja, ik kan niet anders beamen dan dat ik me daarin herken. En ongetwijfeld dat het anders gaat worden. Mindere tijden breken aan qua werk en inkomsten en dus minder (in aantal) leuke jurkjes kunnen aanschaffen.
Ik word er een beetje bang van merk ik. Niet dat ik die jurkjes zo ga missen (voor mijn werk zijn ze toch niet praktisch) maar wel dat ik denk: 'Moet ik dan nu echt al mijn geld van de bank gaan halen?' Zoals laatst een spreker zei... En moet er een bord in de tuin met 'te koop' erop? He getver, ik wil nog helemaal niet weg uit ons huis!

Hoe meer ik erover nadenk hoe onrustiger ik ervan word. Heb jij dat ook? En aan de andere kant kan ik ook denken aan de mooie zondagen van de afgelopen weken. Waarop ik (al dan niet brak van de paar slokjes teveel van de vorige avond) een ommetje maak en alleen maar kalmte in mezelf ervaar. En de bomen die ik zag leken er niets anders bij te staan dan een paar jaar geleden, oke ze waren wat kleiner.
Kortom, de crisis is er. We merken het allemaal op een manier. Maar het leven is meer dan dat toch? We kunnen het als een zenuwslopend gebeuren ervaren en in spanning de journaals afwachten wat er daarin wordt vermeld, maar we kunnen er ook doorheen kijken. Al het andere van het leven zien. Een boom met gekleurd blad, de laagstaande zon, een gierende wind die om het huis doolt of een plensbui die niet verder komt dan mijn regenbroek.
Deze ervaringen maken de gevolgen van de crisis niet minder maar ze kosten in ieder geval niets. En op de lange termijn levert het ons meer rust op dan de drama's in ons hoofd.

Thich Nhat Hanh, deze goeroe zegt er in 'Boeddha in lichaam en geest' (2008) het volgende over:

'Het zijn de angsten, verlangens en verwachtingen van mensen die de dollar doen stijgen en dalen.'

Enjoy the moment!

naar boven

5 Anti - herfstdip - tips

5 oktober 2011

De berk in mijn tuin verliest alweer zijn blad. Iedere dag liggen er weer meer blaadjes dan de dag ervoor. Het groen verdwijnt zo langzaamaan uit de tuin. In de steeg achter ons huis vang ik bijna iedere ochtend een spinnenweb op met mijn gezicht. De zon staat alweer lager dan een maand geleden en om zeven uur valt de avond. En al is de temperatuur nog goed, voor m’n gevoel gaat dit proces ieder jaar weer veel te snel.

‘Wennen aan september' is de titel van het gelijknamige nummer van Bløf. Dat lied verwoord deze sfeer voor mij zo mooi. Ik word er altijd wat stiller van en dat voelt niet iedere dag even fijn. De herfstblues als voorloper op de winterblues.
Ja, het is ieder jaar weer wennen aan september, euh… oktober.

Om te voorkomen dat je echt de winterblues te pakken krijgt en je straks met -15 nachtvorst je stemming ook dusdanig zakt en je het liefst doet alsof de wereld niet bestaat, heb ik vast wat tips verzameld. Voorkomen is tenslotte beter dan genezen, niet waar?

5 anti - herfstdip - tips

1. Ga iedere dag naar buiten

nu het goed weer is en de straten door de vorst nog niet spekglad zijn. Zorg dat je voldoende zon opdoet. Dus zodra het een aardige herfstdag is, ga er dan op uit zodat je je vitamine D op peil hebt voordat de donkere dagen voor de deur staan.

2. Beweeg zoveel je kan

Aangezien het woord ‘sport’ voor sommigen gelijk een allergische reactie oproept, noem ik het bewegen. Doe het zo vaak je kan en minimaal 2 keer in de week. En het liefst buiten. Dan heb je je beweging en je vangt weer extra licht op. Ga hardlopen of een wandeling maken, want juist die duur-activiteiten geven zo’n goed gevoel. Er komen allemaal hormonen vrij die je stemming verbeteren wanneer je een tijdje beweegt. Daarnaast is het ook nog eens zo dat de ritmische beweging of cadans van het wandelen of rennen, ervoor zorgt dat je makkelijker je hoofd leeg kunt maken.

3. Doe een powernap

Slapen is een zeer goede activiteit om weer op te laden. En het is goed voor je huid. Waak er alleen voor dat je niet langer dan een half uur slaapt. Zet bijvoorbeeld de wekker of het alarm op je telefoon. Want als je te lang slaapt, kan je systeem in de war raken waardoor je ’s avonds minder goed inslaapt.

4. Merk je negatieve gedachten op

Wanneer je merkt dat negatieve gedachten dreigen zich meester van je te maken, merk ze dan om te beginnen op. Word je bewust van deze goed-humeur-dieven. Zie hoe ze je hoofd binnen sluipen en laat ze via de achterdeur weer naar buiten gaan. Zie hoe je gedachten komen en gaan. Aandacht geeft ruimte en is de beste pil tegen somberheid.

5. Haal iedere dag 5 keer bewust adem

Merk om te beginnen op hoe je staat, zit of ligt. Hoe je lichaam contact maakt met de ondergrond en laat overbodig aangespannen spieren los. Dus wanneer je staat of zit let er dan op dat je je schouders laat zakken en je armen en handen ontspant. Haal dan 5 keer diep adem en stel je voor dat je bij iedere uitademing een stuk spanning (mentaal en fysiek) loslaat.

Laat het najaar maar komen!

naar boven

Leren door te...?

13 september 2011

Laatst sprak ik een oude bekende. We hadden elkaar al een tijd niet gesproken en zij was erg benieuwd hoe ik mijn bedrijf had opgezet en hoe me het leven van ondernemer zijn, beviel.

Ook stelde ze de vraag wat ik met social media deed. Want zij vond het allemaal hartstikke leuk en had ook wel ergens een profiel maar wist niet goed hoe dit zakelijk te gebruiken. Dus ik legde het een en ander uit en vertelde vooral hoe ik het gebruik en dat ik duidelijk heb wat ik wel en niet vertel. Daarop zei ze nogmaals dat ze het heel interessant vond maar dat ze liever niet te veel van zichzelf wilde laten zien.

Als reactie daarop zei dat ik dat ze het gewoon moest gaan doen. Open gewoon een Twitter-account en ga het ervaren en sluit het ook vooral weer als je er niets mee wilt, doet of kan.

Toen ze na een gezellig gesprek weg was, bedacht ik me op het toilet (hmm, mogelijk ervaar jij dit als lezer als net zulke nutteloze info als dat je op Hyves wel eens tegenkomt), dat ze in feite de wereld van de social media wilde ontdekken zonder erin te duiken. Kan dat wel? vroeg ik me af. Na het handen wassen (daar heb je er in mijn ogen weer een in de categorie ‘nutteloze info), realiseerde ik me dat ik daar alleen maar ‘nee’ op kon antwoorden. Dat gaat gewoon niet: door het verhaal van een ander social media ontdekken.

Dezelfde vlieger gaat op voor fietsen, een rondreis in Amerika maken, bungee jumpen of seks hebben: om van al dit soort activiteiten te weten hoe het is, moet je het DOEN! Sterker nog, als een puber vraagt hoe het leven er als 30-er uit ziet, dan volgt daar hetzelfde antwoord op: ga het doen, ervaar en evalueer hoe het voor je is (als je dat wilt).

Poeh! Waar gaat dit heen? Goeie vraag. Ik typ maar gewoon door. Om nu al te stoppen, dan wordt het zo’n kort artikel.
…DENK-PAUZE…

Aaah! Ik weet al waar ik naar toe wil. Ik wil gewoon zeggen: het leven is doen, ervaren, ondervinden en op basis daarvan keuzes maken. Een keuze maken voorafgaand aan het doen, is heel ingewikkeld. Soms ook handig want het voorkomt dat je impulsieve acties uithaalt met mogelijke fouten tot gevolg.

Maar goed, het geeft ook lol, DOEN. O ja, en dat is waarom ik mijn vak zo leuk vind en het via social media ook wil promoten: het DOEN staat centraal. Juist door te ervaren wat blind naar de muur lopen met je doet, kom je tot nieuwe inzichten. Wanneer je blijft stilstaan en langs de kant blijft kijken, zul je nooit leren voetballen, raften, mediteren, social media optimaal gebruiken, fijne seks hebben of in contact komen met jezelf, je gevoel.

Wauw! Ik ben tevreden. Wat een leuk artikel en dat in 30 minuten tijd. En weet je hoe? - Vast al wel. Door te DOEN.

naar boven

Zomer 2011: een verregend luchtkasteel

30 augustus 2011

De natuur van slag? Of wij? Ik denk dat het het laatste is. Volgens mij heeft het alles te maken met verwachtingen over de zomervakantie. Of je nou naar de camping in Zeeland of Zuid Frankrijk gaat, je gaat uit van mooi weer. Logisch misschien omdat we dat meestal ook wel hebben in juli en augustus. Maar ja, die verwachting heeft ook een keerzijde. Namelijk dat wanneer het met bakken uit de lucht komt, we frustraties opdoen omdat we uit waren gegaan van een zonnetje. Zonder die verwachting was het een ander verhaal geweest. Denk je maar in: geen verwachtingen hebben
betekent dat alles is zoals het is. Er komt dan geen negatieve gedachte bij je op wanneer het bewolkt is, omdat het dan is zoals het is.

Wat zou nou de betekenis zijn van deze wisselvallige zomer? Ik heb geen idee! We kunnen het in ieder geval als een uitdaging zien. Hoe ga ik er zo adequaat mogelijk mee om? Het is als het ware 1 grote Mindfulness-oefening! Ja! Zo ga ik de maand september maar eens in:het weer is zoals het is en ik laat het zijn zoals het is. Ik laat de gedachte van een mooie nazomer gewoon los en wie weet wat er dan nog komt. Of niet, maar dat boeit dan ook minder want ik heb geen luchtkasteel gebouwd dat weer kan verregenen. Dan maar zelf een lampje aan doen wanneer ik behoefte heb aan
licht. Of ik ga een rondje hardlopen. En dat laatste vind ik overigens heerlijk om te doen in de regen.
Nee, ik laat me niet belemmeren door het weer. Als iedereen zich zou laten stoppen door dit weer zou er een massale depressie ontstaan en wie weet hoe lang zo'n lage drukgebied dan boven ons
landje kan blijven hangen.

En wat ga jij doen? Heb je de zonvakantie voor de herfstvakantie al geboekt? Of ga je ook de uitdaging aan om september maar te nemen zoals die komt?

naar boven

Boeien jouw gedachten jou ook zo?

12 augustus 2011

Pfff... vrijdagmiddag en ik wil er nog een nieuwe E-zine uit doen. Iets zegt me dat het genoeg is voor vandaag en dat ik lekker naar huis moet gaan. Maar ik hoor ook zeggen dat het gevoel dat ik ga hebben als dit af is, fijn is. Wat nu?

Herken je dit? Een bord spaghetti aan gedachten in je hoofd en wat is nou waar? Ik vind het altijd een boeiend verschijnsel, gedachten.
Tijdens mijn studie waarin ik veel leerde over het lichaam, emoties en intuitie, ben ik me gaan verbazen over deze (maatschappelijke) overtuiging. Want ik geloof dat we allemaal lijden aan dit virus: het alle-gedachten-zijn-waar-virus. En als er iets niet klopt dan is het dat toch wel!

Moet je eens zien wat we onszelf allemaal aandoen met het geloven van gedachten. Er ontstaan heel wat discussies in ons hoofd doordat we al die gedachten zo serieus nemen.
En als je die manier van denken gaat vergelijken met het serieus nemen van gevoelens en lichaamssignalen, dan word je er helemaal kierewiet van. Ga maar na: iemand heeft last van zijn nek, loopt daar misschien een beetje over te klagen maar gaat vervolgens fijn de ramen lappen. En wanneer ons hoofd zegt: lap die ramen maar niet want het gaat zo regenen, dan luisteren we daar wel naar!

Ja, ik weet het al: (nu laat ik me ook leiden door deze gedachte) dit stuk wordt een ode aan het lichaam. Want laten we wel wezen, dat lichaam en al die signalen die het afgeeft, is er niet voor niets! Die signalen, zoals die pijnlijke nek, beschermen ons tegen nog verdere beschadiging.

Het werkt eigenlijk zo simpel: wanneer we niet naar die signalen luisteren en toch de ramen gaan lappen wanneer we een zere nek hebben, dan zoekt het lichaam een volgende manier om ons duidelijk te maken dat we te veel doen.
Overtuigd? Of is er nu een gedachte in jou die iets anders zegt? En? Wat doe je daar nu mee? Wat is nou waar?

Ik zeg altijd maar: het lijf liegt nooit en gedachten zijn maar gedachten. Maar het gekke is dat wij allen, althans velen van ons, de zaak omdraaien: de signalen van het lijf negeren en gedachten voor 100% waar aannemen. Bijzonder. Heeft iemand een idee waarom we dit doen? En hoe lang we dit al hanteren?
Reageer als je zin hebt. Maar alleen als je echt zin hebt want voor je het weet zit je weer in een bord spaghetti, verstrikt in gedachten, ver van je lichaam vandaan. Dat misschien wel zegt: 'kom op, het weekend. Ga lekker naar huis!'

Goed weekend allen!

naar boven

Zo sterk als een beer, zo krachtig als een...

3 augustus 2011

Zonnebloem! Ik heb met verbazing zitten kijken naar de groei van deze bloem. Hij staat tegen een muurtje, van onze keuken om precies te zijn. En hij groeit daar samen met vier andere tegen het rekje op (of hoe zo'n ding dan ook mag heten). Ik heb de zaadjes in de eerste week van mei gepland. Ja, ik weet het, het was voor ijsheiligen maar het was zulk prachtig weer, ik dacht dat moet goed gaan. De zaadjes kwamen een voor een uit. Het groeide als kool. Tot het moment dat ik zag dat er slakken bij de bladeren hadden gezeten. Die hongerige dieven hadden bijna alle blaadjes verorberd. Dus, slakken weggehaald en alle vier de plantjes groeiden verder.

Nu zijn we 3 maanden verder en komen de bloemen een voor een uit. Het is een prachtig gezicht. En de bloem bloeit fantastisch ondanks zijn aangevreten bladeren. En ik zeg ondanks, maar misschien is deze bloem wel zo mooi geworden dankzij de slakken. Voelde de bloem de kracht om zich er door heen te slaan! Ik heb geen idee, ik kan het de bloem wel vragen maar ik zal er geen antwoord op krijgen.

Al met al vind ik het een fascinerend tafereel: die bloem staat krachtig te stralen en toch was/is de omgeving niet optimaal. Kunnen wij mensen nog wat van leren bedenk ik me zo. Soms lijkt het wel alsof wij denken dat tegenslagen niet bij het leven horen en dat wanneer we bijvoorbeeld auto-pech hebben gehad op vakantie, dat dit dan niet de bedoeling was. Of erger, wanneer we ziek worden dat we ons afvragen 'waarom gebeurt het mij?' Goede vraag en vervelende situaties natuurlijk, maar uiteindelijk zijn deze tegenslagen gewoon onderdeel van ons bestaan. En is alles wat ons 'overkomt' de bedoeling. Apart hè, dat we wel de lusten willen maar niet de lasten...

Als ik naar mezelf kijk zie ik de vijf jaar dat ik Miss Fatigue (oftewel het chronisch vermoeidheidsyndroom) dagelijks op bezoek had, als een zeer noodzakelijk kwaad. Dankzij ME ben ik nu wie ik ben, doe ik wat ik doe en schrijf ik dit stuk.
En dan ben ik toch benieuwd hoe die zonnebloem dat ervaart... Hm, lastig...

naar boven

Amerikanen arrogant?

22 juli 2011

Ja, zou ik vier weken geleden voor mijn vakantie hebben gezegd. Gebaseerd op... ja, op wat eigenlijk? Ik heb ze meegemaakt bij een internationaal basketballtoernooi, jaren geleden. Waren die mensen arrogant? Hmm, weet ik eigenlijk niet. Ik vond ze imponerend. Ik was nog jong, nog steeds uiteraard, en keek snel tegen mensen op, dat wordt gelukkig minder. En als ze dan ook nog eens heel goed konden basketballen... Nou, dan waren ze voor mij onaantastbaar.

Als ik er nu aan terugdenk en de ervaring van de vakantie daaraan toevoeg, dan trek ik de conclusie dat deze mensen overtuigd zijn van zichzelf. En dat is iets anders dan arrogant zijn, toch?
Om nog maar even terug te grijpen op de basketballers: zij waren dondersgoed en dat zal 1. met hun talent te maken hebben en hun basketball-skills maar ook met 2. hun zelfvertrouwen. Ooit zei een Amerikaanse coach van mij tegen me: "If you don't believe in yourself, no one will." (En trouwens ook: "If you can't stand the heat, get out of the kitchen.") Auw was het op dat moment, maar zo waar!
En als ik dan zo naar de Amerikaanse jongens en meiden in de winkels en restaurants kijk die me afgelopen weken hebben bediend, dan straalden zij allemaal zelfvertrouwen uit.

Ongetwijfeld dat ze erbij lopen waarvan je denkt: "Waarom zien jouw schoenen er nog zo netjes uit? O, je loopt ernaast." Maar geef toe, wij Nederlanders zijn nou geen uitblinkers in zelfvertrouwen. Bij ons leeft nou eenmaal het credo: "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg." Jammer, want volgens mij zouden we allemaal stukken verder komen als we dat eens los zouden laten.

Het lijkt wel alsof hier daar de ruimte voor is, om zo te denken. Het is niet zo erg als je wat minder stevig in je schoenen staat, je wordt wel op weg geholpen. Dat is de goede kant van onze zorgstaat. De keerzijde is dat we ons potentieel daardoor niet helemaal benutten en dat we blijven zitten met storende gedachten als 'ik kan het vast niet' met een bijbehorend miserabel gevoel.

Nee, dat systeem van de Amerikanen is nog niet zo verkeerd. De kinderen op school krijgen het al mee: als je goed bent in basketball mag je trainen na schooltijd wanneer je resultaten goed zijn. Zo niet, speel je niet.
In werksituaties gaat het er ook zo aan toe: in een restaurant moet je het van de fooi hebben en in een kledingwinkel gaat het erom hoe je service was en of je advies goed was. Daar word je als klant bij de kassa naar gevraagd! Best pittig en het nadeel is natuurlijk dat de mensen die minder goed meekomen in de maatschappij het onderspit delven.

Al met al hoeven we denk ik niet het Amerikaanse systeem in te passen bij ons. Maar wat meer rechte ruggen zou ik wel willen zien. Een opgeheven neus hoeft dan weer niet. Nou, wat let je: maandag naar je werk? Of struinend over de camping met een toiletrol onder de arm? Doe het eens met de borst(en) vooruit en een rechte rug! Wees trots op jezelf!

naar boven

"Life is like a box of chocolates, you never know what you're gonna get."

9 juni 2011

Dit zei Forrest Gump in de gelijknamige film uit 1994.
Je kan een heerlijke bonbon kiezen waarvan je de smaak niet snel zult vergeten. Het kan ook zijn dat je er letterlijk en figuurlijk één voor je kiezen krijgt. Je weet het niet. Wat je ook meemaakt, plezierige of onplezierige dingen, ze horen bij het leven. In het boek 'De kunst van het geluk', van de Dalai Lama en Howard Cutler, staat een verhaal beschreven van een vrouw van wie haar enige kind stierf.

(...) Ze was niet in staat dit te accepteren en ging van de een naar de ander om een medicijn te zoeken dat haar kind weer tot leven zou brengen. Uiteindelijk zocht ze Boeddha op en vroeg hem: "Kunt u een medicijn maken dat mijn kind weer tot leven wekt?" "Ik ken zo'n medicijn," antwoordde Boeddha. "Maar ik kan het alleen bereiden met het volgende ingrediënt: breng me een handvol mosterdzaad uit een huis waar niemand is gestorven." De vrouw stemde toe en ging alle huizen in het dorp één voor één langs. Bij elk huis waren mensen bereid haar het zaad te geven, maar wanneer ze hen vroeg of er iemand in het gezin was gestorven, kon ze geen huis vinden dat niet door de dood was bezocht. Toen de vrouw zag dat ze niet de enige was die verdriet had, legde ze het levenloze lichaam van haar kind neer en ging terug naar de Boeddha, die met groot mededogen zei: "U dacht dat alleen u een kind had verloren; de wet van de dood luidt dat bij alle levende wezens niets blijvend is."

Howard Cutler geeft aan dat we allemaal grote en kleine drama's meemaken in het leven en vaak hebben we heel wat strategieën ontwikkeld om het ervaren van pijn te voorkomen. Soms drinken of eten we ons suf tot we niets meer voelen. Op een ander moment maken we gebruik van psychische afweersystemen door problemen te ontkennen, ze te vermijden en afleiding te zoeken in andere bezigheden, of we maken gebruik van projectie; omdat we het probleem niet accepteren, geven we onbewust een ander de schuld van ons probleem. "Het ligt niet aan mij hoor! Het komt doordat dit gebeurde en doordat hij zei... "

Pijn is slechts tijdelijk te voorkomen. Uiteindelijk openbaart het zich, bijvoorbeeld wanneer de roes van de alcohol is uitgewerkt. De psychische systemen werken wat langer door maar ook zij nemen het lijden niet weg. Het lijkt veel handiger om lijden an sich te accepteren als onderdeel van het leven. En ook de positieve kant ervan te zien. Het kan ons verder brengen want pijn geeft groei.

Alle gebeurtenissen, zowel de positieve als negatieve, spelen hun rol in dat je nu bent waar je bent. Soms is het moeilijk om te zien dat een nare ervaring iets kan opleveren, maar vaak lukt dat wel achteraf.
Of, om ook maar te eindigen met een citaat: 'Sommige gebeurtenissen zijn net vervelende pakketjes die je liever ongeopend laat liggen. Maar het adres klopt: ook dit is jou toegevallen om je verder te helpen.' - Papa Ramdas, The Sayings of Ramdas, 1997.

Reageren? Dat kan hier.

naar boven

Retraite: een 90°-was voor de geest

8 juni 2011

Zo, dat waren dan 6 dagen van stilte... Nou ja, stilte in de omgeving dan want in mij was het bij tijd en wijlen één grote discotheek. Wat een herrie aan gedachten!

Zoals genoemd was dit een cadeautje van mezelf aan mezelf ter gelegenheid van het 1-jarig bestaan van Sta in je kracht. Een cadeautje dat niet alleen zoet en fijn zou zijn, dat wist ik vooraf. En het was dan ook loodzwaar, zowel fysiek als mentaal. Maar wat ik niet had verwacht was dat mijn geest zo krachtig was: wat een flexibiliteit heeft dat ding en wat een invloed kan een mens dan hebben op zijn eigen doen en laten. Ik was ervan onder indruk en voelde me dan ook heel sterk toen het einde naderde. Ik heb wel 4 keer serieus getracht naar huis te gaan omdat het me op die momenten teveel was, maar al die keren kon het ik het tij keren. En waardoor? De kracht van meditatie.

Deze retraite was er een vanuit de Vipassana-meditatie. Hierbij staat het volgen van de ademhaling, het rijzen en dalen van de buik, centraal en wordt er aandacht geschonken aan alles wat zich voordoet in lichaam en geest. Denk hierbij aan spierpijn, jeuk, hoofdpijn, misselijkheid, slapende voet, kramp in de kuit maar ook negatieve gedachten als "Dit werkt toch niet," "Waarom doe ik dit?" en gevoelens en emoties. Uiteraard doen zich ook prettige zaken voor als ontspanning, blijdschap of een prettige gedachte.

In feite was deze week Mindfulness 2.0: ieder ding dat we deden moest met 100% aandacht. Dus als ik tanden poetste deed ik dat en dacht ik niet verder na. En als ik wel nadacht, stopte ik met poetsen en had ik aandacht voor die gedachte.

Het doel van deze manier van leven is om Dukkha (zeg doeka, wat lijden betekent) te beëindigen door het als onderdeel van het leven te accepteren. Dan ontstaat er ruimte voor Sukkha, oftewel blijdschap. Alle overbodige gedachten, de vlekken die onze geest vaak bevuilen, verdwijnen of we hebben er dermate grip op dat we onszelf niet in problemen (Dukkha) brengen.

De kunst is om alles te omarmen en te nemen zoals het is. Alles zien als een fenomeen of een object dat van voorbijgaande aard is. Normaal gesproken gaan we de strijd vaak aan met hetgeen zich voordoet, vooral wanneer het negatief is en we het niet willen hebben. Zo had ik veel last van mijn spieren. Alles deed me pijn de eerste dag. Dat komt omdat het lichaam en de geest niet gewend zijn aan de hele dag mediteren. Dit deden we in de vorm zit- en loopmeditatie. Kom ik zo op terug.

Ik nam iedere pijnlijke plek als onderzoeksobject en stelde mezelf vragen als: "Is de pijn hard of zacht? Warm of koud? Voelt het als messteken, bonkend, draaiend, kolkend of misselijkmakend?" Vervolgens zocht ik naar de relatie met de mogelijke oorzaak. Dat was simpel: het zitten in de kleermakerszit voor een uur. Vervolgens volgde ik het pijnniveau: zakte het, bleef het gelijk of werd het erger? En door zo zorgzaam met die die pijn om te gaan werd het minder. De impuls om te stoppen met wat ik deed kon ik daardoor laten gaan. Want dat was wat ik had gedaan als de impuls had gevolgd: naar huis gaan. Doei! Ik houd het voor gezien!

Maar goed, even het schema van de dagen, zodat je een indruk krijgt:

- 04.30 uur opstaan

- 05.00 uur zitmeditatie

- 06.00 uur loopmeditatie

- 07.00 uur zitmeditatie

- 08.00 uur ontbijten

- 09.00 uur loopmeditatie

- 10.00 uur zitmeditatie

- 11.00 uur loopmeditatie

- 12.00 uur lunch

- 14.00 uur zitmeditatie

- 15.00 uur loopmeditatie

- 16.00 uur zitmeditatie

- 17.00 uur loopmeditatie

- 18.00 uur avondmaaltijd

- 19.00 uur Dhamma talk (les in Mindfulness van Vivekananda)

- 21.00 uur zitmeditatie

- 21.30 uur slapen

Begint het je al te duizelen? Mij wel toen ik dit voor het eerst zag. Wat een verschrikking! Hoe zou ik dit volhouden? Zoals ik zei, dag 1 was heel zwaar. Dat zitten is intensief maar het lopen ook. Stel je maar eens voor dat je zo langzaam mogelijk loopt en dat een uur lang. Dat kost heel veel energie en levert veel spierpijn op kan ik je zeggen. Maar door alles te omarmen en te zien als een vriend die je niet hoeft te bestrijden, komt er ruimte in de geest maar ook in het lichaam. Op dag 2 voelde ik me aanzienlijk beter en ging ik niet meer op ieder moment dat het kon (na de 3 maaltijden) in bed liggen. Ik liet de pijn toe.

Verder dacht ik vooraf dat het niet-praten heel moeilijk zou zijn. Nou, dat was het minst zware deel. De lichamelijke pijn en geestelijke vermoeienissen waren veel pittiger. Gelukkig werden we geleid en geholpen door eerwaarde Vivekananda, een monnik uit Nepal, met wie we iedere dag in 10 minuten konden doornemen hoe het oefenen ging. Dat was fijn, ik heb veel van hem geleerd. Hij zei "Go get those eels (alen). Because thoughts are as slippery as eels. And if you can't get them, let them go." En voor wat betreft pijn en emoties zei hij deze dus te zien als mijn vrienden maar laat je er niet door in beslag nemen. Dus als ik boos was omdat iemand voor me constant zat te zuchten tijdens een zitmeditatie, dan liet ik die boosheid toe maar deed er niets mee. Ik voelde het alleen in mijn lichaam en zag hoe het weer verdween.

Een ander aspect dat me erg aangreep was dat we geen oogcontact hadden met elkaar. Het niet praten en interacteren met elkaar op wat voor wijze dan ook, heeft als doel dat je alleen maar met jezelf bezig bent. Het contact leidt dan alleen maar af. En ik vond dat zo moeilijk! Ik werd er in het begin heel erg verdrietig van, ik voelde me er eenzaam door. Ik realiseerde me hoeveel ik van contact maken hou. Maar goed, dat gevoel kon ik toelaten. Ik heb erom gehuild en kon zijn met dat gevoel, al bleef het vreemd dat ik met mijn kamergenoot maar 1 conversatie heb gehad van 3 zinnen over een mug.

Waar de eerste dagen het oefenen heel zwaar was, werd het er de dagen daarna steeds leuker op. Ik had zelfs zin om te gaan zitten of lopen! Heel grappig! Verder merkte ik dat ik er heel lenig van werd. Ik deed zo af en toe wat yoga-oefeningen (met aandacht uiteraard) en merkte dat ik veel soepeler was en makkelijker in bepaalde houdingen kwam.

Al met al was het een geweldige ervaring! Een zeer prettige en dat juist doordat ik die moeilijke momenten heb doorstaan. De laatste strijd met mezelf had ik op dinsdagmiddag (de dag erna zou het afgelopen zijn). Ik was er weer eens klaar mee en wilde naar huis. Ik viel tijdens de zitmeditaties in slaap en was daar zat van. Toen bedacht ik me: "Het station is ver lopen met zo'n een zware tas. Daarnaast zou het toch zonde zijn om met dit slechte gevoel deze retraite af te sluiten?" Dus opnieuw richtte ik me op het gevoel en de bijbehorende negatieve gedachten. Ze mochten er zijn en vervolgens was die state of mind in een kwartier verdwenen! Fantastisch toch!

naar boven

Groeien door ziekte?

19 mei 2011

Ieder signaal dat ons lichaam afgeeft vertelt ons iets. – Is dat zo? Ja, dat is zo. Je kunt er vanuit gaan dat het lichaam balans nastreeft en dat wanneer er op mentaal of lichamelijk vlak een disbalans is, het lichaam er zelf voor zorgt dat er weer een evenwicht ontstaat. En soms is dat door ziek te worden. Lees hier verder

naar boven

De voordelen van ziektewinst

5 mei 2011

Na twee zeer ellendige dagen waarop ik nauwelijks kon ademhalen omdat mijn keel dicht zat en mijn hele lichaam met koorts en pien in de bott’n liet weten: ‘Nu even niets met mij willen want ik doe heel hard mijn best om ons te beschermen tegen verdere ellende,’ voelde ik me de dagen erna weer iets beter en ontstonden er andere gedachten dan ‘Ik wil slapen.’ Zo voelde ik me, nadat ik alle afspraken voor deze week had afgezegd, euh, afgemaild, opgelucht omdat ik even niets anders hoefde te doen. Ook de gedachten dat het eigenlijk best wel fijn is om even niet te werken en simpelweg wat te liggen en tv te kijken in bed, kwamen in me op. En het feit dat ik naast het terrein van het Bevrijdingsfestival woon en dus de hele dag gewoon kan luisteren naar livemuziek, maakt me best blij.
Andere voordelen zijn dat ik me even niet druk maak om mijn niet-geëpileerde wenkbrauwen en dat ik een Margriet (je weet wel zo'n plant) van mijn ouders kreeg. Ach, en zo zijn er genoeg ‘pleziertjes’ op te noemen van het ziek-zijn.

Maar vaak worden deze aspecten niet genoemd wanneer we het hebben over ziekten en kwaaltjes. Dat wordt gezien als zwakte of misbruik maken van. Zo maakte ik het ook mee op een huiskamerbijeenkomst van ME/CVS-patiënten waar ik een workshop gaf. Alsof er een soort van taboe rondom het woord ziektewinst zit.
Ik vertelde toen bij aanvang mijn eigen ME-verhaal en dat ik een tijd lang heel veel baat ervaarde bij het moe-zijn. En dat uiteindelijk het genoeg hebben van het zwelgen (oftewel de ziektewinst), mij de kracht heeft gegeven om beter te willen worden. En wat mij opviel toen, maar ook nu op fora van ME-patiënten, is dat ziektewinst als UWV-term wordt gezien en daarmee iets negatiefs is. Alsof de arts van het UWV met dat woord zegt dat je je klachten maar verzint. NEE! Dat is niet zo (al zal het ongetwijfeld van de persoon in kwestie afhangen). Het is een aspect van iedere ziekte. Sterker nog, van alles in ons leven: ALLES heeft zijn voor- en nadelen, dus ook ME of een keelontsteking.

Waar ik naar toe wil met dit verhaal is dat wanneer wij allen, de voor- en nadelen van ziekte maar ook andere ‘lasten’ in het leven, onder ogen kunnen komen, we in staat zijn om een balans op te maken. Een simpele voor- en nadelenbalans roept de vraag op: wat weegt het zwaarst, de voordelen of de nadelen? En vervolgens komen we voor de vraag te staan: waar ga ik verantwoordelijkheid voor nemen? En kies ik ervoor om de situatie te laten zoals die is of ga ik verandering aanbrengen en mogelijk beter worden?

Wanneer we aan de kant van de voordelen blijven hangen zullen we niet in actie komen om van het leed af te komen. (De vraag is überhaupt of iemand die deze laatste conclusie trekt, een voor- en nadelenbalans heeft gemaakt. Waarschijnlijk was de ziektewinst verblindend waardoor de vraag of er voordelen aan ziekte zitten, niet eens opkwam bij die persoon.)
Waar het mij om gaat is dat wanneer we de winst van ziekte of last onder ogen durven komen, we onszelf uit de slachtofferrol kunnen halen en beter kunnen worden. Maar er is verantwoordelijkheid voor nodig, en moed en lef. Want het is blijkbaar nogal wat om te zeggen dat er winst aan ziekte zit, laat staan het te erkennen. Maar waar er met afstand kan worden gekeken naar de plussen en minnen, ontstaat ruimte voor iets nieuws.

Poeh! Het is wel een betoog geworden zeg! Maar ik ben heel benieuwd wat jij ervan vindt. Ben je het met me eens, maakt het je boos of verdrietig? Laat het horen.

naar boven

Het leven is als een TGV...

25 april 2011

De snelheid van alledag is groot. Naarmate we ouder worden duren de dagen voor ons gevoel vaak korter. Er is een logische verklaring voor: we hebben als volwassene de meeste zaken in het leven al eens meegemaakt en dus leven we meer op de automatische piloot. Als kind zijnde is vaak iedere indruk nieuw en dat kost veel energie en aandacht.

Een ander aspect is het snelle leven waar we op dit moment in zitten. Reclames op tv flitsen aan ons voorbij en filmscènes gaan vijf keer zo snel als in de jaren '60. We lijken er een beetje verslaafd aan te zijn geraakt aan die snelheid. Want we kijken 10 keer per dag (als het niet vaker is) op onze smartphone of we geen nieuw bericht hebben en we volgen Twitter, Hyves of Facebook op de voet omdat we niets willen van onze vrienden.

...of toch als een stoptrein?

Tegelijkertijd lijkt de behoefte aan rust en aandacht voor de kleine dingen ook toe te nemen. Mindfulness is niet voor niets een hype op dit moment. Was het tot een aantal jaar geleden nog gek als je zei dat je aan yoga deed, nu staan de bladen er vol mee. Ook is de aandacht voor wellness en verschillende soorten ontspanning aan het groeien.
Op het eerste oog een schijnbare tegenstelling. Of toch niet, zijn het 2 kanten van dezelfde medaille?
Of je nou een smartphone hebt of niet, geen genoeg van snelle films kan krijgen, of niet, bij de Mindfulnessavond ben je van harte welkom om te oefenen met ontspanning en het vertragen van jouw innerlijke TGV. Nou ik het zo typ: best een leuke uitdaging: met de stoptrein naar Parijs als oefening in geduld!...

Hoe ervaar jij het leven? En wat voor snelheid heb jij? Laat het weten!

naar boven

Meditatie, hoe zweverig is het nou echt?

11 april 2011

Boeddhisme betekent eenvoudigweg: kijken naar de wereld, de daden van de mens goed beschouwen en begrijpen wat er aan de hand is.
- Lama Yeshe, Zo word je Boeddha van Mededogen, 2004

Ik heb, misschien net als jij, bij het woord boeddhisme de associatie van een man in een kleurig gewaad, zittend mediterend in kleermakerszit, bovenop een berg. Verder is die persoon in trance en volledig gefocust. Op wat? – Op een kaars of nee, op niets.
Boeddhisme is meeromvattend dan dat. Het mediteren is er een onderdeel van en niet het hoofddoel. Zoals bovenstaande uitspraak al zegt, het is kijken naar de wereld. Aanschouwen, reflecteren en zo goed mogelijk begrijpen. Of juist aanvaarden wanneer er iets niet wordt begrepen.
Ingrijpen of iets doen met het geobserveerde is een hoofdstuk apart. Ingrijpen kunnen we vaak goed, misschien zelfs beter dan waarnemen. Neem eens een moment waarop je alleen kijkt, in plaats van te doen. Net zoals je moeder vroeger zei in de winkel: “Kijken doen we met onze ogen, niet met de handen!” Er is genoeg te zien. Je hoeft niets te doen.

Dit is wat boeddhisme is: een heel actieve houding waarmee alles wordt waargenomen wat er is, zonder te oordelen. En alles kan dan zijn: de gedachten die in ons opkomen, of beelden, geluiden, lichamelijke gewaarwordingen, maar ook onze visuele omgeving en andere mensen. Niets zweverigs aan! Integendeel, het is juist heel concreet! Zie wat er is en laat het daarbij.

Het denken over wat we zien zou juist kunnen worden gezien als zweverig: we stijgen op naar onze bol om onze waarneming aan te passen omdat we het willen kaderen of beoordelen. Alleen vergeten we daarmee dat we de feitelijke waarneming, het meest concrete onderdeel van alles, vervormen.
Feitelijk is er dus niets ‘geitenwollerigs’ of zweverigs aan boedhisme en/of meditatie. Maar waar komt dat oordeel toch vandaan? – Angst… is het eerste wat bij me opkomt. Dat zou een beweegreden kunnen zijn om dit soort ideeën te hebben. Angst voor het onbekende, angst om net als een boeddhist, echt stil te staan bij wat er is.

Hoe zie jij dit? Durf jij het aan om te mediteren? Laat je reactie achter.
Wil je er niet te veel over denken of kletsen? Je kunt het ook gewoon doen! Kijk in de agenda voor de eerstvolgende Mindfulnessavond, waar je van harte welkom bent om kennis te maken met meditatie.

naar boven

Loat mer kuul'n 't löp wa los

27 maart 2011

Een paar weken geleden zag ik een aflevering van het programma 'Look of love' op RTL4. Middels het programma worden relaties die op de klippen dreigen te lopen, gered. Ik als kijker maakte kennis met een dame die thuis niet alleen de lakens uitdeelde maar er ook voor zorgde dat ze op haar manier in de kast of op tafel kwamen te liggen. Ik zag en hoorde een en al controle: nadat ze emotioneel was geworden toen ze naar zichzelf in de spiegel had gekeken, zei ze tegen Dyanne (de presentatrice en styliste) dat ze zich normaal niet zo liet gaan.

Het zien van deze aflevering was aanleiding om iets over controle te schrijven. Wat is het toch in ons mensen, en onze maatschappij, dat we dingen zo graag willen controleren? Althans, daar lijkt het wel op. Zo willen veel mensen weten hoeveel calorieën ze eten om hun gewicht onder 'controle' te houden en laten we onze emoties niet zomaar gaan. Verder zijn er mensen die rimpelvorming willen controleren en het liefst willen voorkomen, tegen alle natuurlijke wetmatigheden in.

En waarvoor? Ik heb altijd geleerd en zelf ook ervaren, zie de e-zine over verdragen, dat dingen willen controleren samen gaat met geforceerd gedrag, tegen het natuurlijke in en dat het vaak voortkomt uit angst. Angst om iets kwijt te raken of om een gevoel van onzekerheid/machteloosheid, niet te hoeven voelen. Daarnaast is controle uit willen oefenen op de bovengenoemde aspecten iets wat helemaal niet kan. Alles op onze aarde, in onze omgeving en in en aan onszelf is constant aan verandering onderhevig. We kùnnen het niet eens controleren: want tegen de tijd dat we de ene rimpel hebben ingespoten met botox, dient de volgende zich al weer aan.

Mij geeft de gedachte dat alles beweegt en dus verandert, rust. Het vasthouden (zoals ik ook lang heb geprobeerd) van iets, kost meer energie dan het loslaten ervan. En dat komt omdat loslaten de enige werkende manier is in en van de natuur. Wanneer een bloem zijn groeiproces wil controleren en zichzelf zou tegenhouden (als een bloem dat al zou kunnen) dan zou hij niet tot bloei komen en verrot hij van binnenuit. Want al die sappen en krachten van het groeiproces willen en moeten stromen! De uitspraak 'echte schoonheid zit van binnen' wordt dan wel heel letterlijk. Maar wil die schoonheid tot uiting komen, dan moet er worden losgelaten en de natuur zijn gang kunnen gaan. Dan hoeft er geen botox in de wangen te worden gespoten, omdat die wangen met rimpels veel mooier zijn. En dan hoeft ook de dame uit 'Look of love' haar emoties niet op te kroppen, maar kan ze die vrij laten gaan en merken dat ook de meest vervelende emoties weer voorbij gaan. Net als al die anderen dingen in het leven die bewegen en dus veranderen.

Ik sluit af met de titel: 'Loat mer kuul’n 't löp wa los,' oftewel Twents voor: laat maar gaan, het komt wel goed.

Reageren? Laat hier je reactie achter.

naar boven

Wakker worden!

9 maart 2011

“Om je dromen waar te maken moet je wel eerst wakker worden”
Dit zei mijn liefste (en enige) zus laatst op Hyves. Wat een geweldige uitspraak! Ik werd er helemaal blij van. Misschien dat jij dan denkt ‘Waar heeft dat mens het over?’ Laat me het uitleggen. Ik heb het niet alleen over letterlijk wakker worden zoals ‘s ochtends uit je slaap of midden in de nacht, tijdens of na een enge droom. Ik heb het vooral over wakker worden of ontwaken zoals men daar in het Boeddhisme over schrijft. Over aanwezig zijn en ik hoop dat zuslief het ook zo heeft bedoeld. En zo niet, dan bij deze: ‘Sorry zus maar ik ga er even op los.’
Ik denk dat er heel veel mensen zijn die hun dromen willen waar maken maar dat ondertussen niet doen omdat ze er niet wakker genoeg voor zijn. Oftewel, ze zitten vast in overtuigingen, ideeën die ze in de loop van hun leven over zichzelf en hun toekomst hebben gevormd maar die helemaal niet meer kloppen. Die ideeën zou je kunnen zien als slapen op zich. Die slapende mensen kunnen wel dromen maar er echt voor gaan lukt niet, want ze slapen.

Afgelopen donderdag was ik bij de Droomdag van Vrouw & Passie. En als er 1 vrouw is die haar dromen waar maakt, dan is het de bedenker van deze dag en de bijbehorende organisatie. Josje Feller is een topper! Ze heeft dromen zat en ze maakt stuk voor stuk waar. Heel erg mooi om te zien!
Ik was uitgenodigd door Josje om mee te doen aan de verschillende workshops en… Uitgenodigd? Ja zeker! Ik heb een subdroom waargemaakt: een artikel geschreven voor een magazine en wel voor het magazine van Josje, Vrouw & Passie. Is dat niet te gek? (En het is een subdroom omdat ik ervan droom een boek te schrijven vanuit mijn hart.)
Maar goed, terug naar de workshops: ik zat bij een droomcoach en zij vertelde hoe je je droom moet waar maken. Dat het bereiken van een droom makkelijker wordt wanneer je de droom in stukjes knipt en die stukjes stuk voor stuk gaat waarmaken. Dus ik van de week aan de slag met een flap: in het midden mijn droom opgeschreven met een lief bloemetje erbij en daar omheen de subdromen die er in me op kwamen. Ik heb lekker lopen tekenen en schrijven met verschillende kleuren stiften en het is al een mooi geheel geworden.

Nu wil je vast weten wat mijn droom is want het is een andere dan die van het boek. Nou, komt ie: zoveel mogelijk mensen bewust laten worden van zichzelf en daarmee de wereld mooier maken dan dat ie nu is. Pfff… best gek hoor om dat te delen, maar ook goed! Want wanneer je het uitspreekt of aan de wereld laat weten, heb ik geleerd, dan gooi ik het het universum in en heeft het kans van slagen.

Het magazine bestellen of meer weten over Vrouwen met Passie? Check: http://www.vrouwenpassie.nl
Wat is jouw droom? En… ben je wakker? Vertel het hier als je durft…

naar boven

Hoeveel verdraag jij?

3 maart 2011

Mijn vriend is gestopt met roken. Of hij nu echt het besluit heeft genomen is overigens de vraag. Want iets be-sluiten betekent dat je iets afsluit, het nooit meer doet. Tenminste, wanneer je er letterlijk naar kijkt. Mijn vriend niet, hij is al vaker gestopt maar is wel een 'goede' stopper. Hij maakt geen plan van aanpak (bijvoorbeeld afbouwen) maar stopt gewoon, pats boem. En hij verdraagt vervolgens de afkick; een trillend gevoel in zijn ledematen en lichte duizelingen in zijn hoofd, op momenten waarop de 'trek' (om het maar even in verslavingstermen te houden) het hoogste is. En daar heb ik respect voor. Echt stoppen met iets, wat dan ook, is een handeling. Er komt geen gedachte aan te pas want die geeft alleen maar ruis.

Zelf waren verdraagzaamheid en ik als kind nooit goede vrienden. Ik had altijd overal last van: mijn zus die op haar nagels beet, muziek van de buren, het klikken van een pen maar ook het scheef hangen van mijn handdoek over het rekje. Toen ik mezelf beter leerde kennen door zelfreflectie in mijn opleiding en verschillende therapiëen, leerde ik dat het mijn eigen last was en dat de enige die het gevoel van irritatie kon stoppen, ik zelf was. Mijn zus kreeg gelijk met haar opmerking toen ik haar boos aankeek omdat ze op haar nagels zat te bijten, "Het is jouw probleem dat jij je eraan stoort!" En nu is het gelukkig anders. Ik merk dat ik doordat ik mezelf meer ben gaan accepteren en kan verdragen dat ik niet perfect ben en hoef te zijn, ik het gedrag van anderen, dat ik voorheen als irritant beschouwde, niet meer als zodanig ervaar.

Het letterlijk oefenen met verdragen van 'last' kan door jùist een keer wel naast die neuriënde man in de trein te gaan zitten of door een bumperklevende achterligger de ruimte geven je in te halen.

naar boven

Lichter leven (2): hoeveel kilo ben jij al kwijt?

23 februari 2011

Een paar weken geleden hebben we het over positiviteit gehad en de manieren waarop we dat kunnen toepassen. Hoe gaat dit bij jou? Lukt het om anders, positiever te kijken naar de aspecten van het leven? Of merk je juist dat dat lastig is? Dat jouw bril, waardoor je het leven aanschouwt als een soort van duikbril aan je hoofd vastgeplakt zit?

Op Twitter las ik laatst de volgende uitspraak van de Dalai Lama: Achieving genuine happiness may require bringing about a tranformation in your outlook and way of thinking.
Mooi hè? En zo waar! Ik heb het al eens eerder genoemd, in mijn kerstwens 'Alles kan!' Wanneer je iets ècht wilt en er in gelooft dat het kan, dan gebeurt het ook. Maar zodra het een schijn-gelukkigheid is welke je jezelf voorhoudt, werkt het niet.
De hamvraag is natuurlijk: hoe kan ik lichter leven, en volledig gelukkig zijn? Zijn met wat er is, is één van de mogelijke antwoorden op deze vraag. Wat je ook overkomt of gebeurt in het leven, daarmee kunnen zijn omdat het is zoals het is. Dus in plaats van te denken "Waarom gebeurt mij dit?" kun je misschien ook denken "Dit is gebeurd. Hoe kan ik er het beste mee omgaan?" Dat scheelt veel gedachten en piekermomenten die je alleen maar extra last opleveren en niets oplossen.
Om van de 'denk-doe-modus' de 'zijns-modus' te bereiken is bewustwording vereist. Wanneer je je bewust bent van je gedachten, gevoelens en gedragingen, creëer je tenslotte de ruimte om op andere gedachten te komen en om je anders te gedragen en te voelen dan wanneer je in onbewustheid (of op de automatische piloot) leeft.

Wil je leren of oefenen meer en vaker bewust te zijn van je eigen gedachten, gevoelens en gedragingen? En van daaruit lichter te leven en je mentale overgewicht te lijf gaan? Dan is wellicht de Aandachttraining iets voor je. Kijk voor meer informatie op de site http://www.stainjekracht.nl/diensten_veerkrachttrainingen.html
Is een training nu niet op zijn plaats voor je? Dan kan Zondag Zendag een uitkomst bieden: eens in de maand oefen je op zondag met Mindfulness en bewustwordingsaspecten die je een grotere keuzevrijheid in denken en doen opleveren. De eerstvolgende Zondag Zendag is 27 maart. Kijk op http://www.stainjekracht.nl/actueel_agenda.html#zondagzendag voor meer informatie.

Succes met je mentale afvalrace!

naar boven

Lichter leven (1)

3 februari 2011

Nee, dit is geen reclamespot voor de nieuwste LED-sfeer-verlichting. Ook gaat het niet over afvallen. Deze ToDo-mail gaat over lichter leven in mentaal opzicht, over positiviteit. Het lijkt een mooie toevoeging aan de Tips & Tricks for a Happy Day.
Volgens het onderzoek van Psychologie Magazine (september 2009) en psycholoog en onderzoeker Barbara Fredrickson, van de universiteit van North Carolina, vinden positief ingestelde mensen meer voldoening in hun leven en hebben minder last van depressies. Hun bloeddruk is lager, net als het niveau van het stresshormoon cortisol. Ze kunnen beter omgaan met tegenslag, leven meer in het hier en nu en hebben betere sociale banden. De lijst is lang en waar de positievelingen zich blijven ontwikkelen, blijken negatievelingen stil te staan of zelfs achteruit te gaan.

Een van de belangrijkste redenen voor het verschil tussen de twee groepen is het feit dat positiviteit de blik verruimt. Er worden meer mogelijkheden gezien. Dit blijkt uit onderzoek van Fredrickson: ze vroeg mensen een lijstje te maken van de dingen die ze nu graag zouden willen doen wanneer ze een half uurtje vrij zouden krijgen. Proefpersonen die ze eerst had 'geїnjecteerd' met positiviteit, door ze terug te laten denken aan het meest vreugdevolste moment uit hun leven, maakten veel langere lijsten dan in neutrale toestand. Het verschil met de mensen die eerst een zielig filmpje hadden moeten kijken, was nog groter.

Kortom, positiviteit verbreedt je geest, maakt je creatiever en oplossingsgerichter.

Hoe positief ben jij? En wat kun je doen om je positiviteit te verhogen? Vanuit het artikel worden een paar belangrijke aspecten benoemd:

1. Benadruk de mooie dingen: wees bewust van het goede, sta erbij stil en geniet na van dat mooie muziekstuk of dat prachtige sneeuwlandschap.

2. Plan elke dag een mini-vakantie: open uw zintuigen net als op vakantie. Maak een avondwandeling en let op wat er tot u komt aan geluiden, beelden, geuren.

3. Verander uw mediamenu: kijk niet te veel nieuws. Frederickson: "Als je je volledig onderdompelt in het nieuws ben je weliswaar goed op de hoogte, maar het eist ook zijn tol. Vraag je af in hoeverre de media jouw humeur beїnvloeden. En stel een mediadieet in."

Ik voeg er het volgende aan toe:
4. Benoem iedere dag 3 dingen die positief zijn voor jou of je omgeving. En geloof oprecht wat je zegt, zodat er geen cynisme aan te pas komt.

5. Leer zonder oordeel naar het leven kijken. Dat is in zekere zin ook positief denken en levert ruimte op om te bedenken hoe je met bepaalde aspecten wilt omgaan.

6. Maak er geen geforceerd 'Tjakka-effect' van: dat kan zelfs averechts werken. Dan moet je positief zijn van jezelf waardoor je de realiteit, waar negatieve zaken gewoon bij horen, uit het oog verliest.

Tot slot mijn credo: Observe and see how wonderful life is!

naar boven

Henig an en rap 'n betke

15 januari 2011

Dit is een uitspraak van Herman Finkers die zoveel betekent als: 'rustig aan en snel een beetje'. Een uitspraak die ik passend vind bij de tijd waarin we nu leven. We zijn het allemaal met elkaar eens: onze maatschappij vereist snel denken en handelen, we hebben weinig tijd voor elkaar en voor onszelf. Velen van ons ontlenen hun eigenwaarde aan hun volle agenda en geven standaard als antwoord op de vraag hoe het met ze gaat; "Ja, goed. Druk hè¨..." Daarnaast vieren de fastfoodketens en maaltijd-bezorg-services, hoogtijdagen.

Maar er is een tegenbeweging gaande: je ziet het aan dingen als woontrends, veranderende eetgewoonten en hypes als Mindfulness. Zo richten we onze tuinen in als woonkamers met open keuken en nemen we steeds meer tijd om een maaltijd klaar te maken.

We zijn blijkbaar toe aan 'verlangzaming', al gaat het er nog wel wat geforceerd aan toe, zoals de zin 'henig an en rap 'n betke', al doet vermoeden. Echte verlangzaming en dingen met aandacht doen, komen mijn inziens van binnenuit. En dat is dus niet een loungebank kopen voor in de tuin en er vervolgens niet op gaan zitten omdat we er geen tijd voor hebben of omdat we bang zijn dat ie vies wordt. En als we er dan toch op gaan zitten is het maar zeer de vraag of we ons ècht kunnen ontspannen of dat we er op zitten als een oplettende ober die constant nagaat of iemand in zijn omgeving iets van hem verwacht.

Ook oefenen met 'bewust leven' en handelingen zoals eten, lopen en tandenpoetsen met aandacht doen? Doe dan eens mee aan een Zondag Zendag van Sta in je kracht. Eens in de maand kun je kennismaken met aandachtig leven, of juist de vaardigheden die je al hebt, uitbreiden. Zaterdag (hoe paradoxaal) 29 januari is de eerste van 2011. Doe je mee? Kijk voor meer informatie en om je aan te melden bij Zondag Zendag.

Je kunt natuurlijk ook oefenen door wat vaker een stoofpotje te bereiden. De Allerhande staat er tegenwoordig bol van. Goede oefening in verlangzaming en geduld!

Nou, 'henig an'!

naar boven

Verwachtingen

2 januari 2011

Het is zondag 2 januari 2011, half één 's middags. Allereerst wens ik je voor het nieuwe jaar veel gezondheid en fijne momenten met jezelf toe. In dit eerste e-zine van dit nieuwe jaar wil ik het met je hebben over verwachtingen. Dit naar aanleiding van het oud en nieuw feest dat ik had bij vrienden. Ik zag er behoorlijk tegenop omdat ik oud en nieuw het liefst in een klein gezelschap doorbreng, en er voor dit feest een mannetje of 60 was uitgenodigd. In de dagen voorafgaand aan het feest lukte me het niet om er met een open blik naar te kijken, er zonder oordeel in te stappen. Toen mijn vriend en ik er naar toe liepen zei ik hem het volgende: "Ik accepteer dat ik er niet zo veel zin in heb en ook dat het me niet lukt om dat van me af te zetten." Dat luchtte me op. De avond verliep prima. Ik heb gedanst met een voor mij onbekende vrouw en heb veel lol gemaakt met haar.

Al met al was het een gezellige avond die mede mogelijk gemaakt werd door... mezelf. Het lukte me de verwachting, dat het vast niet zo leuk zou worden omdat er zo veel mensen kwamen, te accepteren. Zoals gezegd was de gedachte niet weg, maar ik liet hem zoals die was. En blijkbaar gaf dat de ruimte in mezelf om lol te maken. Hoe anders was dat vroeger! Rond mijn 16e en 17e móest zo'n feest gezellig zijn. En deze verwachting uitte zich hoe dan ook in een teleurstelling. Want ik had er of zo'n enorm hoge verwachting van dat de werkelijkheid daar nooit aan kon tippen, of ik zag het allemaal zo negatief in dat ik, wat er ook gebeurde, rondliep met de gedachte "zie je wel, het is niet gezellig".
Zonde! Maar gelukkig is dat nu anders. In plaats van overgeleverd te zijn aan selffulfilling prophecy of mijn eigen torenhoge eisen, is het bevrijdend om te merken dat ik controle ervaar over situaties. Deze controle bestaat niet zo zeer uit het kunnen bepalen van hoe een sfeer is, daar waren in dit geval 59 anderen ook verantwoordelijk voor. Het zit 'm meer in het controle hebben over mezelf, mijn eigen gedachten.

'Niet de situatie bepaalt hoe we ons voelen, maar de manier waarop we met die situatie omgaan.' Nog een mooie tegeluitspraak: 'Het achterwege kunnen laten van verwachtingen geeft de ruimte om van het moment te kunnen genieten en te voorkomen dat anderen of wij onszelf kunnen teleurstellen.'
Wat verwacht jij van jezelf en anderen? En hoe vaak voldoe jij of die ander aan die verwachting? En wat als je al die verwachtingen over boord zou kunnen gooien? En zit er verschil tussen een voornemen en een verwachting? Want veel mensen nemen zich vaak voor af te vallen in het nieuwe jaar of te stoppen met roken, en verwachten ze het ondertussen ook van zichzelf. En mislukken dit soort voornemens juist niet door die geheime agenda?

Wat is jou voornemen voor 2011?

naar boven

Onder de loep: het ware genieten

17 december 2010

Afgelopen weekend was ik met mijn vriend in Parijs. Ik had het voor mijn verjaardag gekregen. Hij betaalde dus het hele weekend. Dat vond ik ingewikkeld: ik ben tenslotte een zelfstandige en financieel onafhankelijke vrouw, althans dat is 1 van mijn principes. Maar ja, een andere principe van mij is om in het hier en nu te leven en te genieten van wat zich voordoet. En daar hoort dan ook dit weekend bij. Het is me gelukt om het beeld van Barbie (mijn symbool voor sterk en onafhankelijk zijn) los te laten en te genieten. En het was heerlijk!

Wanneer geniet jij? Ik denk dat we in een tijdperk zijn aangekomen waarin genieten steeds belangrijker wordt. En dan bedoel ik genieten met al onze zintuigen en vooral bewust. Ons dus realiseren dat we aan het genieten zijn doordat we ons in het hier en nu bevinden. Wat het ware genieten soms in de weg staat zijn onze eigen overtuigingen. Zo was mijn beeld van Barbie een hardnekkige dit weekend en ik weet, dat wanneer ik me daar niet aan had ontrokken, ik minder aanwezig had kunnen in het moment en daarmee in het genieten.

Een overtuiging die wij Nederlanders goed kennen, uit zich in het lezen van de menukaart van rechts naar links. Oftewel, we bekijken eerst de prijs van een gerecht om vervolgens een keuze te maken van wat we mogen eten van onszelf. Daar gaat het genieten, weg foetsie verdwenen! Misschien dat je nu zegt ja maar, ik kan ook genieten van kleinere prijzen… Dat zal wel, maar als je kijkt naar hoe genieten werkt, dan vindt zich dat in eerste instantie in ons lichaam plaats, in ons gevoel, met onze zintuigen. En op het moment dat we eerst een kader vormen waar binnen we mogen genieten van onszelf, dus van € 4,50 voor een soepje tot € 17,50 voor een hoofdgerecht, dan beperken we onszelf.

Ik zou zeggen, ga het eens proberen: ga uit eten en leg je hand of het servet over het rechterdeel en zoek het meest lekkere gerecht aan de linkerkant van de kaart uit. En voor degenen die denken dat ze mogelijk te veel geld uitgeven aan dit experiment (en dus aan zichzelf), spreek dan met jezelf af alleen een hoofdgerecht te nemen en een kopkopje koffie.

Voor degenen die zichzelf het ware genieten gunnen en het zichzelf waard vinden om zichzelf een warm bad van genot te trakteren, kies er dan voor om alle 3, 4 of 5 gerechten te kiezen met behulp van je gevoel in plaats van met je hoofd en jezelf het ware genot te ontnemen.

Enjoy!

naar boven

Aargh! Ik voel iets!

23 november 2010

Bijna een miljoen Nederlanders krijgt te horen dat ze depressief is. De vraag is of het in al die gevallen daadwerkelijk om de diagnose depressie gaat. Bij het merendeel dat somber is, gaat het om verschijnselen die gewoon bij het leven horen.

In onze maatschappij zijn sombere gevoelens not done, die willen we niet want we hebben er last van. Tja, je neerslachtig voelen is inderdaad niet fijn maar soms hoort het er gewoon bij. Hetzelfde geldt voor eenzaamheid, verdriet en angst. Het lijkt erop dat we als maatschappij minder emoties verdragen van onszelf en van elkaar. Als we iets hebben, dan nemen we toch een pilletje?

'Honderdduizend Nederlanders slikken antidepressiva,' zegt Hoogleraar Peter de Jonge, op maandag 22 november 2010 in Spits. 'Het is als een soort antibiotica voor de geest.' En deze pillen-slikkerij komt niet alleen bij geestelijke kwesties voor. Ook bij lichamelijke klachten kijken we vaak niet naar een mogelijke oorzaak maar zijn we alleen gericht op de oplossing. Weg met de klacht! Kijk maar naar een gemiddeld reclameblok. Ik word zo af en toe moe van de hoeveelheid pillen, zalfjes en drankjes die voorbij komen. En bijna allemaal hebben ze dezelfde boodschap: smeer, slik of snuif en je bent verlost van je klacht!

Maar wat vertellen al die signalen ons? Somberheid, brandend maagzuur, een zere keel of verkoudheid. Daar is amper aandacht voor. En daarmee vergeten we te vertrouwen op onze eigen interne dokter. Wanneer we wat langer stilstaan bij een klacht en nadenken over hoe het komt dat we nu verkouden zijn, bedenken we misschien wel dat het beter zou zijn om ons vaker te uiten tegen collega's, om 'verstoppingen' te voorkomen.

Mij helpt het altijd om te bedenken wat mijn lichaam mij wil vertellen. Zo had ik eens flinke keelpijn en toen bedacht ik me dat het wel eens vastzittende emoties zouden kunnen zijn. Ik ben gaan huilen en maakte ruimte voor wat me dwars zat en na 10 minuten: weg keelpijn!

Laten we met elkaar wat meer verdraagzaamheid creëren. Dat levert ons misschien meer last op maar ook de tijd om gevoelens of klachten te onderzoeken. Naast geduld met onszelf resulteert dat wellicht ook in meer verdraagzaamheid naar anderen toe. Ik ga ermee aan de slag: eens een keer bij de supermarkt de dame die achter mij met haar karretje in mijn billen staat te porren, voor laten gaan. En dat zonder een cynische opmerking. Ik ga ervoor.

naar boven

'Stress blijkt taboe'

4 november 2010

Vanmorgen las ik deze kop op Nu.nl. Een kop die mij niet verrast maar wel een waar snel wat aan moet gebeuren. Het lijkt een van de grote taboes te zijn: praten over spanning op de werkvloer. Een op de vijf werknemers meldt zich wel eens ziek door te veel spanning maar de grote meerderheid van hen (93%) vertelt de werkgever dan niet de werkelijke reden van afwezigheid. Lees als je zin hebt hier het volledige artikel.

Een ernstige kwestie als je het mij vraagt. Want er wordt ook genoemd dat 70% de gespannenheid wel bespreekbaar wil maken met de werkgever. Waarom gebeurt dat dan niet? Tja, en daar komen we op een heikel punt: ons kwetsbaar opstellen, een open-hart-operatie ondergaan en een ander mee laten kijken. We leren het vaak af om ons kwetsbaar op te stellen, we verliezen de openheid die we als kind vaak nog wel hebben.

Op zich ook niet gek natuurlijk want in de loop van ons leven doen we soms ervaringen op die ervoor zorgen dat we onze kop niet meer zo snel boven het maaiveld uitsteken. Want dan zijn we gekwetst omdat de ander ons een watje noemt of zegt dat we ons niet moeten aanstellen.

Ook voor mij heel herkenbaar: de tranen werden door mijn papa altijd met een grote zakdoek weggeveegd. "Stil maar, huil maar niet.." Dat klinkt misschien lief, maar de tranen kon ik op die momenten niet laten gaan. Mijn vader neem ik dit niet kwalijk, die heeft ook van zijn ouders niet geleerd om zijn emoties te tonen en te noemen wat erin hem omging.

Ik denk dat het niet goed kunnen laten zien en horen van emoties ook bij die generatie hoort en dat het zaak is dat de generaties van nu en de volgende, daar wat in gaan veranderen. Uiteindelijk zal stress oorzaak nummer 1 zijn waarom mensen ziek thuis blijven. En in zekere zin is dat denk ik al zo. want hoe komen we aan hartkwalen, maagproblemen, hoofdpijn en dergelijke? Niet omdat we nou zo ontspannen door het leven gaan.

Hoe gaan we deze krantenkop veranderen in 'Stress blijkt openlijk besproken te kunnen worden'? Ik heb geen oplossing voor ons allen. Wie het wel heeft, laat van je horen. Maar ik weet wel hoe ik er zelf mee om wil gaan. En dat is door dit soort artikelen te schrijven en door aan mijn klanten te laten ervaren hoe prettig het is om gevoelens en kwetsbaarheden te uiten.

Want als we dat stukje bij beetje kunnen gaan doen, zal het taboe van stress wegvallen. Niet alleen omdat we het durven te bespreken, maar juist dóórdat we het durven te bespreken. Ga bij jezelf maar eens na: van het wikken en wegen over het al dan niet bespreekbaar maken van stress, raak je toch alleen maar meer gestresst?

Mijn credo: Laat het gewik en geweeg (niet alleen over wel of niet iets zeggen over stress) achterwege en weg is de stress!

naar boven

Mag jij van jezelf zijn wie je bent?

17 oktober 2010

Zeg jij wat je wilt zeggen? Draag jij de kleren die je echt wilt dragen? Jezelf laten zien en horen kan best lastig zijn. En zeker in een maatschappij waarin het gaat over hypes en trends. Kies je ervoor 'erbij te horen', wat dat ook mag betekenen? Of kies je voor jezelf met het risico dat je buiten de groep valt?

Ik heb het tot een levensdoel gemaakt om mezelf te zijn in wat voor situatie en hoedanigheid dan ook. En dat is niet altijd makkelijk geweest. Ik was een jaar of vijf denk ik, toen ik met mijn ouders, oudere broer en zus op vakantie was. We mochten een ijsje uitzoeken naar keuze. Mijn broer en zus wisten het direct, zij namen een Cornetto, het grootste en duurste ijsje dat op de kaart stond toentertijd. Ik zat met een groot dilemma: deed ik met hen mee of koos ik voor wat ik eigenlijk wilde hebben: het rozepanter-ijsje, de goedkoopste van de kaart (als was ik me van prijzen niet bewust met mijn roze bril op mijn neus).

Ik koos voor mijn lievelingskleur en daarmee voor het rozepanter-ijsje. Mijn broer en zus lagen in een deuk. Hoe ik toch voor het kleinste en goedkoopste ijsje had kunnen kiezen! Er was niets van mijn opgetogenheid over, ik had het verkeerde ijsje gekozen dacht ik. Als ik gewoon met hun mee had gedaan had ik dit probleem nu niet gehad.

Een ander voorbeeld: ik kreeg op een goed moment een cassettebandje van Mariah Carey voor mijn verjaardag. Mijn vader vroeg zich af of ik dat nou echt een goede zangeres vond, want dat had toch niets met muziek te maken. Maar daar zou ik nog wel eens achter komen. Auw!

Tja, dat waren lastige momenten voor me. Zeggen wat ik wilde en wat ik van iets vond bleef ingewikkeld voor me. Nu ben ik 20 jaar verder en gaat het me steeds beter af om te doen en zeggen wat ik vind en wil. Ik mag steeds meer mezelf zijn van mezelf en neem het risico dat een ander het er niet mee eens is, voor lief.

Zo was ik gisteren bij de kapper, de hipste wat mij betreft in Zwolle. En daar heb ik mijn haar in een asymmetrische coupe laten knippen. Iets wat ik als kind eens had gezien bij een mevrouw in een trein in Oostenrijk. Ja, wat die vakanties wel niet teweeg hebben gebracht in mijn ontwikkeling.

Ik was er helemaal weg van. Zij had een zijde laten opscheren en aan de andere kant een lange lok. Dat zou ik ook laten doen als ik groot was.

Ik ben inmiddels al aardig groot en gisteren was dus het moment daar: ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn haar! Echt te gek!

Het is leuk om mezelf te zijn, het geeft me energie en een enorme kick als ik weer iets heb gedaan waar voorheen geen haar op mijn hoofd aan had gedacht. En jij? Mag jij van jezelf zijn wie je bent?

naar boven

Niet klein te krijgen

27 september 2010

In de Elsevier van zaterdag 25 september, nummer 38, stond een artikel over veerkracht. Waarom lijdt de een sterker onder tegenslag dan de ander? Veerkracht wordt beïnvloedt door gebeurtenissen in het leven, maar is ook aangeboren.

Er wordt genoemd dat socioloog Aaron Antonovsky van de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem onderzoek heeft gedaan naar 'resilience' of veerkracht, van mensen. Aanleiding was zijn verwondering over het feit dat sommige mensen ongeschonden uit de hel van de Tweede Wereldoorlog lijken te zijn gekomen. Hij constateerde dat eenderde van de vrouwen die in een concentratiekamp hebben gezeten, 15 jaar later, in een goede psychische conditie verkeerden.

(...) De term veerkracht verwijst naar de natuurkunde, waar de veerkracht van materialen wordt afgemeten aan hun capaciteit om na extreme belasting terug te keren in hun oorspronkelijke vorm.

Antonovsky was ervan overtuigd dat de veerkracht van de mens afhangt van de mate waarin hij diep van binnen gelooft dat hij:

• greep heeft op de wereld om zich heen,
• de problemen die op zijn levenspad komen, kan oplossen met hulp van zichzelf en anderen,
• het leven eerder ervaart als een uitdaging dan als een last.

Eerder werd er gedacht dat veerkracht enkel afhankelijk was van de opvoeding. Maar Antonovsky bleef de fascinatie houden voor kinderen die vreselijke dingen hadden meegemaakt en toch sterk en veerkrachtig uit de misère kwamen. Er moeten dus wel aangeboren biologische verschillen zijn in geestelijke broosheid en breekbaarheid.

Stap voor stap kwam de wetenschap er achter dat de veerkracht van de mens wordt bepaald door een ingewikkeld samenspel van aangeboren, eigenschappen, ervaringen op jonge leeftijd die de ontwikkeling van de hersenen kunnen bevorderen of beschadigen, en positieve of negatieve ervaringen op latere leeftijd. (...)

Wat mij nu boeit aan dit artikel is dat het aangeeft dat veerkracht of mentale weerbaarheid, beïnvloedbaar is. Bij de geboorte zijn er factoren aanwezig die invloed uitoefenen maar ook na een belabberde jeugd of ervaringen waardoor er mentale deukjes zijn opgelopen, is het mogelijk om er invloed op uit te oefenen, om de mentale veerkracht of weerbaarheid te vergroten.

Want als je kijkt naar de drie factoren die Antonovsky aanhaalt, dan zijn dat drie punten die veranderd kunnen worden: je greep op het leven, hulp leren vragen en het leven gaan ervaren als uitdaging in plaats van als last.

En laat ik nou net bezig zijn met de certificering van een wetenschappelijk meetinstrument dat mentale weerbaarheid, of veerkracht, meet. Het gaat om de MTQ48®, de Mental Toughness Questionnaire. Het is een vragenlijst die inzicht geeft in de mentale weerbaarheid van een persoon, op vier verschillende niveaus, die overeenkomen met de punten van Antonovsky: uitdaging, commitment, controle en zelfvertrouwen. In de uitslag staan de kwaliteiten van de persoon en de ontwikkelpunten en vaak kan er met een kortdurig traject al veel invloed worden uitgeoefend op de mentale weerbaarheid.

Mooi hè, hoe dingen soms samenkomen. Mocht je meer informatie willen over de MTQ48®, laat me dat dan weten. Ook kun je een test aanvragen om te zien hoe het met jouw mentale weerbaarheid gesteld is.

naar boven

De kracht van aandacht

8 september 2010

Gisteren hoorde ik van een cliënt hoe ze haar poes, die tot vorige week op verschillende plekken in huis plaste en op de meest onhandige momenten, beter had gemaakt. Ze heeft haar poes een aantal dagen op meerdere momenten met aandacht geaaid over haar buik en het resultaat was dus dat de poes weer tevreden rondliep en niet meer heeft geplast in huis.

Deze cliënt volgt een aandachttraining op basis van mindfulness waarin het erom gaat zich meer bewust te worden van haar gedachten, gevoelens en gedrag, zodat ze er grip op krijgt en minder stress ervaart. Daarnaast is het focussen op één taak of activiteit een manier om niet te gaan piekeren en meer in het hier en nu te kunnen zijn. En blijkbaar maakte die aandacht voor de poes het verschil.

Dit verhaal doet me denken aan een onderzoek van de Japanner Masaru Emoto. Hij vroor water in dat vooraf werd blootgesteld aan liefdevolle of agressieve woorden, vriendelijke en agressieve muziek, positieve en negatieve gedachten. Vervolgens maakte hij foto's van de kristallen en waren er duidelijke verschillen te zien tussen de positief beïnvloede kristallen en de negatieve omdat de eerstgenoemde er veel vriendelijker en mooier uitzagen dan de laatste. Die waren soms onaf en misvormd.

Het onderzoek is omstreden, er is veel kritiek op gekomen en met name omdat het niet reproduceerbaar is om precies dezelfde kristallen te produceren. En een voorwaarde voor het trekken van conclusies uit onderzoek is dat het reproduceerbaar moet zijn. In dit geval was dat dus niet mogelijk en dat is dus niet zo gek vind ik, want als je ervan uit gaat dat alles in ons universum constant aan verandering onderhevig is, en er geen identieke voorwerpen of fenomenen bestaan, dan bestaan er dus ook geen reproduceerbare ijskristallen!

Maar goed, los van de bovenstaande discussie vind ik het indrukwekkend om te horen en te lezen over dit soort ervaringen. De kracht van het geven van aandacht. En dan te bedenken dat wij mensen èn de wereld voor 70% uit water bestaan... Voor mij een extra stimulans om mezelf, anderen en het leven positief te blijven benaderen.

Ik ben benieuwd of anderen hier ook ervaringen mee hebben of juist niet en alleen maar scepsis in zichzelf opmerken wanneer ze dit lezen. Sta dan wel even stil bij de mogelijke consequenties ervan...

Je kunt je mening achterlaten en je kunt ook meer gaan lezen over het onderzoek van meneer Emoto of kijken naar beelden van verschillende kristallen.

naar boven

Wel ziek, geen ziekte

30 augustus 2010

Zaterdag stond er in de Volkskrant: "Aanwijzing voor virus chronische moeheid". Het MLV-virus is door wetenschappers gevonden in het bloed van CVS-patiënten, een retrovirus dat bij muizen kanker veroorzaakt. Deze week wordt er in de PNAS over gepubliceerd. Dat biedt hoop, maar waarop?

Ik begrijp als geen ander hoe het is om chronisch moe te zijn en dat er geen oorzaak voor wordt gevonden. Ik ben vijf jaar moe geweest en toen duidelijk werd dat er geen oorzaak voor was te vinden, was dat heel vervelend maar ik ging me richten op acceptatie: Ik ben nu moe en wat kan ik eraan doen om zo prettig mogelijk te leven? Uiteindelijk ben ik van al mijn klachten af gekomen. Ik heb geleerd om naar mezelf te luisteren en aardiger voor mezelf te zijn. Vijf jaar heb ik nu al weer plenty energie.

De hoop die uit dit soort onderzoeken komt kan ik wel begrijpen want als er een oorzaak van een ziekte wordt gevonden kan er een naam aan worden gegeven en belangrijker nog, de persoon in kwestie krijgt bevestigd dat het niet aan hem of haar ligt dat hij of zij ziek is. "Het zit tussen de oren", is een veel gehoorde uitspraak bij dit soort aandoeningen en over het algemeen worden mensen er behoorlijk boos om als ze dit terug krijgen van artsen. En volgens mij is dat omdat er een onderliggende boodschap in wordt gehoord van: "Je hebt het zelf veroorzaakt, eigen schuld dikke bult." In mijn geval was dit niet aan de orde, ik wist dat ik mijn klachten niet met opzet, zelf had veroorzaakt. Na verloop van tijd kwam ik er met behulp van verschillende therapieën achter dat ik er zelf wel een aandeel in had: nogmaals niet bewust, maar wel onbewust.

Voor mij was moe zijn een manier om een grens te trekken: "Tot hier en niet verder!", zei mijn lijf. Als kind had ik geleerd (van mezelf en door omgevingsfactoren) mezelf weg te cijferen en mijn stinkende best te doen op school, in sport en later in bijbaantjes, om iemand voor te stellen. Dat ging 19 jaar goed en toen was ik opgebrand. Alle energie was met de noorderzon vertrokken uit mijn lichaam.

Zoals ik al eerder noemde, leerde ik naar mezelf kijken naar wie ik was en hoe ik zo moe was geworden. Dat was ook zoeken naar een oorzaak, maar naar eentje in mezelf. Dat er mogelijk een virus zou zijn dat vat op mij had gekregen, boeide me niet zo. Ik was ervan overtuigd dat wanneer ik psychisch sterk genoeg was geweest, mijn lichaam weerstand genoeg had gehad om deze indringer te bestrijden. Achteraf denk ik dat wanneer ik me meer had gefocust op een virus, een 'externe' oorzaak, waar ik niets aan kon doen, ik me nog zieker had gevoeld. En ik vraag me zelfs af of ik dan beter was geworden. Want het zoeken naar een externe reden van mijn ziekte had me weerhouden van het doorlopen van mijn interne proces.

Uiteindelijk kan het zoeken naar een oorzaak in de vorm van een virus of iets anders, helpend zijn in het vinden van een oplossing: van de ziekte of vermoeidheid afkomen. Want een aanwijsbare oorzaak kán leiden tot een oplossing van een probleem. Maar dat hóeft niet! Sterker nog, het blijven zoeken naar de oorzaak kan het proces van acceptatie stilzetten omdat er wordt nagedacht en er daardoor geen verzoening is met wat er is. Dit laatste heeft mij geholpen om beter te worden. Toen ik eenmaal rust had gevonden in het gegeven "Ik ben moe", kreeg ik een droom. Ik werd moeder van twee kindjes en werd daar vervolgens huilend van wakker. Dat kon toch niet! Zo moe zijn en dan voor twee kindjes moeten zorgen? Dit moest anders kunnen en toen is mijn weg naar beter worden begonnen. Mijn zelfinzicht, bewustwording en de hulp van een psychologe, Levina Kaarsemaker (die verder kijkt dan haar neus lang is) hebben mij uiteindelijk mijn energie weer teruggegeven.

naar boven

Onverklaarbare ziekten

30 augustus 2010

In Volkskrant Magazine (nr. 517, 28-08-2010) las ik een stuk over onbegrepen klachten.

Wel ziek, geen ziekte

Een half miljoen Nederlanders heeft lichamelijke klachten waarvoor artsen geen oorzaak kunnen vinden. Soms bezoeken ze tientallen doktoren, zonder resultaat. Een aantal gespecialiseerde poliklinieken probeert deze patiënten te helpen. 'Veel klachten worden veroorzaakt doordat de patiënt niet goed naar zijn lichaam luistert'.

Interessant stuk waarin een aantal voorbeelden worden genoemd van mensen met klachten zonder fysiologische oorzaak. Zo is er een vrouw die om de haverklap op de grond valt door acute verlammingsverschijnselen. Er is geen lichamelijke oorzaak te vinden en toch gebeurt het keer op keer. Doordat artsen vaak nog volgens het biomedische model of de, zoals in het artikel genoemde, orgaangeneeskunde werken, wordt er niet gekeken naar de samenhang tussen lichaam en geest. In deze modellen wordt ziekte gezien als een biologische oorzaak die van buitenaf komt en waar de getroffene geen grip op heeft. De hersenen maken echter geen onderscheid tussen wat het lichaam en de geest voelt.

In het artikel wordt beschreven hoe er bij behandelingen naar het denken, voelen en handelen wordt gekeken. En dus middels het biopsychosociale of holistische model wordt gewerkt. Dit model gaat ervan uit dat ziekte ontstaat door een wisselwerking van biologische factoren (bijv. een virus), psychologische factoren (bijv. gedragingen en overtuigingen) en sociale factoren (bijv. het soort werk dat de patiënt doet). De patiënt heeft een zekere invloed op het krijgen van een ziekte en het verdere verloop ervan.

Kortom, ik denk dat onbegrepen klachten beter worden begrepen wanneer er met een holistische bril naar wordt gekeken: welke psychische, biologische en sociale factoren spelen een rol?

Het is zó 1999 om te denken dat wanneer er geen lichamelijke oorzaak te vinden is, een klacht tussen de oren zit en de persoon in kwestie naar huis wordt gestuurd met het bericht dat er niets aan te doen is. Van zowel patiënt als arts vraagt het oplossen van onverklaarbare klachten een open blik die kijkt naar de aspecten van het hele wezen en niet alleen naar het lichamelijke.

naar boven

Spiegeltje, spiegeltje...

24 augustus 2010

Ken je dat dat je de ene periode vaker in de spiegel kijkt dan de andere? En dan bedoel ik niet de spiegel van de kapper. Of dat je de ene dag heel blij bent met wat je ziet en de andere keer zo snel mogelijk opzij stapt?

Wanneer een mens lekker in zijn vel zit is het spiegelbeeld leuker om naar te kijken, dan wanneer er sprake is van stress of andere ongenoegens. Op die momenten kijken mensen of helemaal niet in de spiegel of ze trekken het liefst een vuiliniszak aan. Overigens zal het in deze groep het meeste om vrouwen gaan.

Vrouwen betrekken hun lichaam eerder bij hun gemoedstoestand dan mannen. Een man hoor je niet zo snel zeggen: "Bah! wat een rotdag! Het regent, ik moet op de fiets naar mijn werk en ik ben te dik." Vaak gaat het hier om vrouwen/meisjes met hoge eisen door hun perfectionisme. En daar komen nog eens de culturele ongeschreven regels bij van: slank moeten zijn, Jennifer Aniston-haar moeten hebben, enzovoort. Wanneer je gevoelig bent voor het laatste (en onderschat daarin de onbewuste werking van bladen en commercials niet) en je in perfectionisme herkent, dan kan het zijn dat jij vaker spiegel-ontwijkend-gedrag vertoont dan anderen.

Op zich lijkt daar niets mis mee te zijn maar ergens gaat het toch wel ver: je meest kostbare bezit, dat wat je hebt gekregen bij je geboorte en waar je je hele leven nog energie uit mag putten, wil je niet zien! Je ontkent op zo'n moment een stukje van jezelf, alsof je niet bestaat. Zonde!

En als je teruggaat naar het gegeven dat het alleen maar hersenspinsels zijn, dan wel van de maatschappij dan wel van jezelf, die maken dat jij jezelf niet kan aan zien, dan moet dat toch anders kunnen. En dat kan het!

Bevrijd jezelf van van die negatieve gedachten over je uiterlijk. Kijk naar jezelf in de spiegel en waardeer het! En wanneer je toch merkt dat je lang naar 1 punt, bijvoorbeeld je buik, blijft kijken en daar oordelen over gaat vormen, merk dan op dat je aan het oordelen bent en laat die gedachten dan los. Ze kloppen niet! Het zijn verzinsels van jezelf en onszelf opgelegde 'schoonheidsregels'.

Wees trots op wie en wat je bent. Hoe veel of weinig je ook weegt, dat doet er niet toe. Maak contact met je Zelf, de persoon in jouw lijf die jou wil laten stralen. Beetje hulp daarbij nodig? Mail naar liesbeth@stainjekracht.nl.

naar boven

19 juli 2010

Wat een mooie avond vanavond! Ik heb me lekker verveeld...

Geniet meer van wat je doet

9 juli 2010

Genieten, hoe doe je dat eigenlijk? Veel mensen zeggen te genieten wanneer ze op een bepaald moment doen wat goed voor ze en daar passende gedachten en gevoelens bij hebben. Kortom, denken, voelen en handelen stemmen met elkaar overeen. Wanneer je een activiteit met aandacht doet streef je hetzelfde na: een moment waarin alles samenvalt, waarin je maar met 1 ding bezig bent.

Probeer het eens met eten. Spreek met jezelf af om bijvoorbeeld een ijsje of een stukje vlees, broodje, wat dan ook, met aandacht te eten.

Bekijk het etenswaar, ruik eraan. Steek het langzaamaan in je mond en volg iedere beweging die je maakt met volle aandacht. Proef met volle teugen, voel hoe de substantie verandert wanneer je erop kauwt. Merk je neiging tot slikken op en wanneer je dan doorslikt, voel hoe het eten door je slokdarm naar beneden zakt.

Abseilen in Hoofdland en de kloven en grotten van Lijfmenië ontdekken?

8 juli 2010

Tot rust komen in jezelf zonder daarvoor op vakantie te hoeven gaan. Het kan en het scheelt nog centen ook. Om alvast een voorproefje te ervaren volg je de volgende abseil-instructies op:

- Wanneer je staat of zit, ga je met je aandacht naar je voeten. Voel hoe ze op de grond staan.

- Stel je vervolgens voor hoe je voeten vastgenageld staan in de grond. Of voor de strandliefhebbers:

stel je voor dat je voeten zijn ingegraven in het zand.

- Volg je ademhaling, het verloop van de in- en uitademing in je lichaam.

- Zie voor je hoe spanningen (gedachten, lichamelijke spanningen of pijn) bij een uitademing door je voeten, de grond in stromen.

- Houd dit net zo lang vol als je zelf wilt.

Prettige vakantie!

naar boven

5 juli 2010

Lees hier mijn ode aan Erica (Terpstra).

En bekijk dan ook dit filmpje eens: Lost Generation.

Controlfreak

2 juli 2010

Na mijn tentamen vanmorgen voor mijn studie psychologie bij de Open Universiteit, dat ik heb gehaald (!!!), zat ik op een terrasje (onder de parasol, want dat is wel nodig met deze temperaturen) met een studiegenote na te kletsen. We kregen het over controle vasthouden versus loslaten. Hoe belangrijk het is voor een mens om een gevoel van controle te hebben. Maar nu zijn er denk ik twee soort controle die een mens kan nastreven: 1. alles willen overzien, willen weten, perfectionistisch zijn, enz. En 2. vertrouwen op de stroom van het leven, loslaten, innerlijke rust nastreven, enz. Kortom: controle ervaren door vasthouden of juist door los te laten, dat is het verschil. Ik ken genoeg mensen die de eerste manier tot hun way of life hebben gedoopt. Ik ben er zelf ook niet vies van.

Op een gegeven moment was het voor mij een inadequate copingstrategie geworden doordat ik moe werd. Ik wilde teveel controle hebben, deed altijd alles op 120% en dacht me op die manier prettig te voelen. Toen de weg naar de genezing voor mij lag, was dit de grootste hobbel voor me: los gaan laten en erop gaan vertrouwen dat het goed komt.

Ik studeerde af en hoorde van een oud-docent: "Vertrouw er maar op dat wanneer je springt je parachute uitvouwt en dat je weer veilig landt." Weten en voelen dat het goed zou komen... dat was moeilijk maar nu, ik ben vijf en een half jaar verder, weet ik hoe fijn het is om controle los te laten, erop te durven vertrouwen dat dingen gaan zoals ze moeten gaan. Dat is voor mij vanaf dat moment het gevoel van controle hebben.

En nu komt het oude nog wel eens naar boven, maar ik herken het en heb shampoo die "Control Freak" heet. Prima! Zolang ik het in mijn haren kan smeren en uit kan spoelen, houd ik de controle erover dat ik zelf niet opnieuw een controlfreak van vasthouden en overzicht willen hebben, word.

Ik heb mijn tentamen gehaald door hard te leren, me 120% in te zetten en door vervolgens los te laten. Door de dag ervoor te zeggen: "Ik heb genoeg gedaan, ik laat de gedachten erover los en ga er vanuit dat ik het haal." Dus in feite heb ik beide strategieën ingezet en het heeft gewerkt. Weten en voelen dat het goed komt. Fijn hoor!

In welke van de twee soorten controle herken jij jezelf? Of heb je er nog een derde aan toe te voegen? En hoe bereid jij je voor op tentamens of momenten van beoordeling? Laat hier je bericht achter.

naar boven

25 juni 2010

Lees meer hier over Energielabels: welk label heeft jouw huis en welke heb jijzelf?

Stress voor het tentamen

24 juni 2010

Tja, daar zit ik dan aan de tafel in een zonnig huis te zwoegen op een mutiplechoice-tentamen voor mijn studie psychologie... En ik kan niets anders dan vaststellen dan dat ik last heb van stress. Ik schrijf er maar eens een blog over:

Best bizar om op mijn eigen site, waarop ik vertel hoe ik anderen kan helpen beter met stress om te gaan, óók vertel over mijn eigen stress. Niets menselijks is ook Liesbeth niet vreemd.

Je ziet het vaker, de timmerman die voor anderen de mooiste schuurtjes en kozijnen in elkaar kan zetten maar er zelf thuis niet aan toe komt om de wc-deur goed sluitend te maken. Of de psycholoog die 's ochtends aan een cliënt uitleg geeft over hoe adequaat om te gaan met verdriet en 's avonds zelf een zak chips leeg eet omdat ze niet weet waar ze met haar emoties naar toe moet. Allemaal heel menselijk...

Dus ja, de vraag is nu: 'kan ik zelf wat hebben aan de tips die ik normaliter aan anderen geef?' Eens proberen:

1. Richt je aandacht op 1 punt om even niet in de stressgedachten te zitten. Let op hoe je zit, hoe je lichaam contact maakt de stoel en de vloer.
2. Voel hoe je ademhaling doorstroomt tot onder in je buik en blijf die beweging volgen.
3. Iedere keer als je afdwaalt en weer in gedachten zit of verlangt naar de zon, keer weer terug naar het volgen van je ademhaling. Houd dit een paar minuten vol.

Wat is er veranderd? -Ik voel weer dat ik een lichaam heb en dat ik dus meer ben dan mijn gedachten over het tentamen waar ik veel te veel begrippen voor moet kennen. -Ho! Voordat je weer in gedachten schiet over dat tentamen, richt je aandacht weer op je ademhaling.

5 minuten later:

Ik heb het bovenstaande geoefend en mezelf op de bovenstaande manier aangemoedigd om bij mijn ademhaling te blijven om de gedachten geen ruimte te geven. Fijn! Ik ben wat rustiger geworden en misschien dat ik zometeen nog weer een uurtja ga studeren.

Dit kan dus: mezelf mijn eigen instructies geven. Hoe simpel kan het zijn?

En hoe zit het bij jouw? Lukt het jou om je eigen tools, die je normaliter voor anderen inzet, te gebruiken voor jezelf? Of zou je daar hulp bij willen hebben? Ik ben benieuwd dus laat hier je berichtje achter.

naar boven

Westers boeddhisme...

23 juni 2010

... ja, dat bestaat. Al sinds jaren wordt het boeddhistisch gedachtengoed herschreven naar westerse maatstaven. Zo is Jon Kabat-Zinn een belangrijke pionier geweest in Amerika, waar hij het progrmma Mindfulness Based Stress Reduction (MBSR) ontwikkelde in de jaren '70, voor mensen die uitbehandeld waren in de reguliere gezondheidszorg maar met ernstige klachten kampten. Vervolgens gingen Teasdale, Williams en Segal verder en hebben zij een aandachttraining voor depressie ontwikkeld.
Wat is nou de toegevoegde waarde van die eeuwenoude Oosterse theorieën in onze samenleving? Een belangrijk punt is dat de informatieoverdracht van leraar naar leerling gaat in plaats van wetenschapper naar wetenschapper en vervolgens van therapeut naar cliënt. De pré hiervan is dat de leerling alleen lessen meekrijgt die de leraar zelf heeft opgedaan en die informatie blijft langer hangen dan informatie zoals die vaak tot ons Westerlingen komt; van boek naar cliënt (of leerling).
Dit bovenstaande is een magistrale verandering! En wel omdat het leren vanuit ervaring (weer) op de kaart komt in plaats van leren uit een boekje of van de geschiedenisleraar. Ons lijf is in verhouding veel groter dan onze hersenpan en heeft een enorm (lichaams)geheugen waarin ervaringen kunnen worden opgeslagen, alleen dat zijn wij Westerlingen 'vergeten'. Ons hoofd is in de loop der eeuwen belangrijker geworden dan onze intuïtie en deze beweging, van ervaringsgericht leren (dus doen èn denken), brengt ons weer bij onszelf.

naar boven

Stress

4 juni 2010

Stress is op zich een positieve energie die een voorwaarde vormt om te overleven en om doelen te kunnen bereiken. Het is de emotionele en lichamelijke reactie die optreedt wanneer iemand zich probeert aan te passen aan veranderingen die het dagelijkse leven verstoren of dreigen te verstoren.

Onder andere de hormonen noradrenaline en adrenaline zijn betrokken bij het lichaam in opperste staat van paraatheid te brengen, op momenten waarop dat nodig is. Deze hormonen zorgen ervoor dat er mee glucose vrijkomt (en dus energie), de alertheid verhoogt, de bloeddruk neemt toe zodat er meer bloed naar de spieren kan stromen, de hartslag en ademhaling versnellen.
Wanneer het gevaar of de stress is geweken, neemt de productie van adrenaline af en komen er corticosteroïden vrij als tegenreactie. Hierdoor herstelt het lichaam en reageert het weer normaal.

Stress leidt tot ziekte wanneer gevaren of stresserende factoren langdurig aanwezig zijn. Het lichaam blijft paraat om te handelen. Dit kan leiden tot een constant hoge bloeddruk en andere lichamelijke klachten als hoofdpijn, buikpijn, slapeloosheid, verlaagde weerstand en dus kans op ziekte.
Daarnaast verhoogt blootstelling aan aanhoudende stress de kans op emoties als angst, somberheid, frustratie en woede. Wanneer deze emoties een langere periode aanhouden verandert de stemming van een persoon in prikkelbaar, depressief, treurig of ontevreden.
Verder nemen concentratie en motivatie drastisch af wanneer iemand een langere periode last heeft van stress.

Hoe langer iemand onder druk staat van stress, hoe groter het risico is op een neerwaartse spiraal met alle gezondheidsrisico’s van dien. Hierbij kan gedacht worden aan:

• chronisch verhoogde bloeddruk waardoor verhoogde kans op hart- en vaataandoeningen
• slecht slapen
• verhoogde kans op agressie
• verhoogde kans op problematisch gebruik van eten, tabak, alcohol, drugs, medicijnen
• vatbaarder voor virussen en infectieziekten

naar boven